Ο Βροχοποιός

Στην άκρη ενός ωκεανού,

στο ξέχειλο των κυμάτων,

στέκει ακίνητος, βουβός,

με το φαρδύ πανωφόρι του,

καπέλο ξέχειλο περιστέρια,

οι τσέπες του γεμάτες αστέρια.

Θα σηκώσει τα μάτια

σ'εναν ουρανό βουρκωμένο φροντίδες.

Τα μάτια γίνονται απόχη.

Αλώνουν τα φορτωμένα σύννεφα,

βρέχει παραδείσους,

τα κύματα αλαλάζουν ''Ω, αγάπες''!

Ο βροχοποιός χαμηλώνει το βλέμμα

στον ίσκιο της ακινησίας του,

σηκώνει τα τεράστια μανίκια του,

ξεχύνει αστέρια από τις τσέπες του,

τα περιστέρια πετούν απ' το σταχτί καπέλο.

Βρεγμένος αγάπη,

δέχεται ταπεινά τον ουρανό,

που υποκλίνεται μπροστά του,

πάντα ακίνητος,

πάντα με μάτια απόχες,

πάντοτε βροχοποιός..

Σ.

Τροχιές ονείρου

Στου ύπνου τη ράχη,

περνώ στεριές και θάλασσες..

Ένα γλαροπούλι

ξύνει με το ράμφος του

το  τζάμι της ονειρένιας μου βουτιάς..

Στο πόδι του δεμένος

ο αναστεναγμός:

''Αχ, να προσέχεις...''

Δυό μάτια παιδικά πεταρίζουν,

στην άκρη των δαχτύλων  μου.

Kουρνιάζουν εκεί,

για έναν αιώνα ''μου'λειψες'',

κι υστερα βγάζουν φτερά,

και φεύγουν ασθμαίνοντας

''Αχ, να προσέχεις...''

Το όνειρο ετράπη

εις άτακτον φυγήν,

αφήνοντας πίσω

το ξεχασμένο γοβάκι του,

κι έναν λυγμό

καρφιτσωμένο στο δάχτυλό μου:

Αχ, να προσέχεις, αχ να προσέχεις...

Σ.

Φθινοπωρινό κάδρο

Τα βήματά μου σε μονοπάτι

στρωμένο φύλλα φθινοπωρινά..

Κίτρινα, πορτοκαλί, κόκκινα,

σαν το φόρεμα της παρουσίας..

Πάνω τους πατώ.

Θρυμματίζονται κάτω από τα πέλματά μου...

 Στρέφω στο διάβα μου,

βλέπω ξερές στάλες

μιας βροχής δέντρινης,

σπασμένες σε άπειρα κομμάτια,

κίτρινα, κόκκινα, πορτοκαλί,

σαν το φόρεμα της νοσταλγίας.

Το φθινόπωρο πήρε το χρώμα της φυγής.

Εκείνο το μουντό,

εκείνο της παραγινωμένης ελπίδας,

εκείνο του παλιάτσου,
του άχαρα ξεβαμμένου,
από τα νοτισμένα φύλλα.
Ουράνιο τόξο
ξεπροβάλει δειλά στο πέτο του..

Ένας γκρι ουρανός,

λιλά λουλούδια στις γλάστρες μου,

φύλλα κίτρινα, κόκκινα, πορτοκαλί,

χύθηκαν στο κάδρο,

που έκτοτε τιτλοφορήθηκε:

''Φυγή''

Σ.

Φράχτες

Φράχτες συρμάτινοι φαντάζουν οι αποστάσεις

που αδιάκοπα,ακούραστα,μηχανικά,

υψώνονται ανάμεσα στις καρδιές που αγαπιούνται..

Κι όσο μεγαλύτερη η αγάπη,

τόσο φορτισμένοι ηλεκτρισμούς κι αστραπές οι φράχτες.

Μιαν αυγή πέρασα στο ανάμεσο του χάσματος,

στα παραθύρια που ανοίγονται στις καμπύλες των συρμάτων,

ένα ρόδο μυρωμένο έγνοια και τρυφεράδα κρυφή.

Μονάχα ετούτο αλώβητο διαπέρασε το φράχτη

κι απόμεινε στολίδι μοναχό,

να παραπαίει στο ενδιάμεσο δυο κόσμων,

δυο ψυχών,

που αγαπήθηκαν ,

μα λησμόνησαν να ξεριζώσουν τη πικρόγευστη ρίζα.

Κι έγινε φράχτης..

Έγινε απόσταση σε μια γη αδιαίρετη στο άπειρο..

Η αγάπη..

Επιβιώνει...

Και στην απόσταση...

Σ.

Time - out.. :-)

Με βαρέθηκε κι αυτό να το γρατζουνάω συνέχεια με λέξεις και μου ζήτησε διακοπές! :-)))
Σας ευχαριστώ όλους όσους με τιμάτε περνώντας απο εδώ..

Σ.

Ανυπαρξίες

Πιστεύω ακράδαντα πως δεν υπάρχεις.

'Οσο ακράδαντα πιστεύω και στην δική μου ανυπαρξία.

Υπήρξαμε μονάχα στην ψυχή ενός παιδιού σακάτικου,
που απόμεινε ανάπηρα παιδί.

Ήμαστε οι κράχτες που αλάλαζαν τις νύχτες:
''Όνειρα γλυκαααααά''...!

Σσσσστ.. Αλίμονό μας αν ξυπνήσουνε τα όντως όντα..
Σ.

...

Από τον δήμιό σου να αιτείσαι σωτηρία....

Τόση η παραφροσύνη της αγάπης..

Σ.

Ευγνώμονες ή πικραμένοι..;

Αν πρέπει κάτι ν΄αφήσεις απο τις αποσκευές σου στη πορεία της ζωής σου για να ''σωθείς'',  άσε πίσω σου την πίκρα και το παράπονο. Είναι τα μόνα περιττά και άχρηστα μπαγκάζια στους ώμους σου.

Κι ακόμη, να σου πω κάτι που σκεφτόμουν; Αν η πίκρα και η κακία σου για κάποιον είναι πιο δυνατή απο τη γλύκα της θύμησής του, ίσως δεν τον αγάπησες ποτέ. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο, αλλά αυτή είναι η σκέψη μου και η πεποίθησή μου.

Γι'αυτό και επιμένω, πως όσο και να μας πληγώσει κάποιος φίλος ή αγαπημένος μας άνθρωπος, η αγάπη που μας έκανε να νοιώσουμε είναι πάντα ένα δώρο για το οποίο του χρωστάμε ευγνωμοσύνη.

Είναι τόσο πιο όμορφο να είμαστε ευγνώμονες για όσα όμορφα λάβαμε , παρά πικραμένοι για όσα άδικα έχουμε υποστεί..!

Σ.

Αδικίας λόγος..

Αν κάποια στιγμή μας αδικήσουν, όπως κι εμείς έχουμε σίγουρα πράξει σε άλλους στη ζωή μας, ας μη σπεύσουμε να τους κακοχαρακτηρίσουμε ή να γεμίσουμε πίκρα στη ψυχή μας. Να θυμόμαστε οτι ο άνθρωπος είναι ατελής και είναι ανθρώπινο να σφάλλει στη κρίση του κάποιες στιγμές. Είναι βέβαια τόσο δύσκολο αυτό, αλλά αρκεί να ξεκινήσουμε την προσπάθεια και ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα.
Πόσες φορές έχω πικραθεί κι έχω στενοχωρηθεί κι έχω αφήσει τον εαυτό μου να βουλιάξει σε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, επειδή ένοιωσα αδικημένη... Κι όμως, βαθιά μέσα μου, ξέρω, πως είναι ο εγωισμός μου που επαναστατεί, τίποτε άλλο. Γιατί εμείς πάντοτε ξέρουμε με τί πρόθεση ενεργούμε, και όσο και να παρερμηνεύσει ο άλλος τις προθέσεις μας, δεν παύουμε εμείς οι ίδιοι να ξέρουμε την αλήθεια. Άρα, γιατί να θλιβόμαστε; Μήπως τάχα πράξαμε ό,τι πράξαμε για να λάβουμε αναγνώριση; Μήπως ζητάμε εύσημα;
Αν ναι, τότε καλώς ήρθε η αδικία για να μας διδάξει οτι είμαστε κι εμείς σε λάθος πορεία και πρέπει να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας και να καθαρίσουμε τον λογισμό μας. Ας απαντήσουμε με προσευχή. Αυτή είναι η μόνη σωστή αντίδραση σε κάθε δράση. Έτσι η αδικία θα γίνει αφορμή τόσο αυτοδιόρθωσης , όσο και προσευχής προς το πρόσωπο που μας αδικεί...


Υ.Γ.Κλείνω με μία φράση , που μόλις διάβασα: ''Καυστήρας του Χριστού είναι ο κάθε άνθρωπος, και καυτηριάζει το πάθος μου...''

Σ.

Αληθινή δύναμη ενός άντρα..

Υπάρχουν εκείνες οι μικρές, ''τιποτένιες'' στιγμές, που καυχιέσαι μέσα σου, πως άφησες ανεξίτηλα σημάδια και πληγές σε γυναικείες καρδιές. 

Μα, κάποιες άλλες , ''αληθινές'' στιγμές, έρχονται καταιγιστικά να σου υπενθυμίσουν, πως ένας αληθινός άντρας κρίνεται απο την ικανότητά του να κάνει ευτυχισμένη μια γυναίκα και όχι απο την ικανότητά του να την βασανίσει.

Προς τους άντρες εκείνους που έχουν μέσα τους την αληθινή δύναμη, εκείνη που μπορεί να χαρίσει την ευτυχία σε μία γυναικεία καρδιά, να θυμούνται πως μία γυναίκα μπορεί να μην ξεχνά ποτέ εκείνον που την πλήγωσε, αλλά αγαπά παντοτινά μόνο εκείνον που την έκανε ευτυχισμένη.. :-)

Σ.

Συντροφικό ταξίδι..

Κάποιες φορές, παίρνουμε στα ταξίδια μας φυλακτό, νοερά, ανθρώπους που μας λείπουν..

Σε αυτό το ταξίδι παίρνω μαζί μου, στη σκέψη μου, δυο συνοδοιπόρους, 

ένα αστέρι μακρινό και μία φίλη νιόφερτη.

Σας κουβαλώ μαζί μου σε τούτο το ταξίδι.

Οι εικόνες μου, οι ομορφιές που θα συναντήσω, τα χαμόγελα που θα μου δοθούν,

χάρισμα σας, καλοί μου... 

Κι όπως γράφω ετούτες τις λέξεις, την καρδιά μου νοιώθω να χοροπηδά σαν μικρό παιδί..
Τι όμορφη που είναι η αγάπη, Θεέ μου! Ακόμη κι όταν λείπει αυτό που αγαπάμε.

Το αγαπημένο πρόσωπο, στο τέλος της ημέρας, φαντάζει μέσα μας πάντα γλυκύ και ανόθευτο.

Ό,τι κι αν έχει γίνει, όσος καιρός κι αν περάσει..
Καλό μας ταξίδι νοεροί μου συνταξιδιώτες..!
:-)

Ο θρήνος της αδιάθετης αγάπης

Το αδιάθετο της αγάπης μας πνίγει,

Θρυμματίζει τις λείες εσοχές μας,

Στο έρεβος γλιστρά,

κλέβει την παιδική μας γαλήνη.

Οι σκιές αδέσποτες ακολουθούν τα βήματά μας.

Όμοια η αγάπη,
αξόδευτη,
 ακροβατεί στις φτέρνες μας,

νωχελική και πανώρια.

Οι άκρες της δεμένες στ’ αστέρια.

Κι επιλογή δεν έχουμε καμιά,

Παρά να στρέψουμε ψηλά το βλέμμα.

Του αξόδευτου ν’ αποζητούμε την άλωση.

Κι ο ύπνος μας αποστρέφεται για την ύβρη,

την ομορφιά που στάζει ερήμην μας,

δίχως ν' ανθίσει εντός μας.

Και απομένουμε σκυφτοί,

με μάτια σφαλιστά,

Να θρηνούμε το αδιάθετο της αγάπης.

Να θρηνούμε

τον δικό μας

αδιάθετο

εαυτό.

Σ.

Αναμετρήσεις...

Πυρωμένες σκέψεις,

οι νοσταλγίες των ανθρώπων
φαντάζουν σπιρτάδες και σπίθες βραχύβιες.

Στη φούχτα τις κρατώ και μετρώ δευτερόλεπτα...

Ένα, δύο, τρία...

Δευτερόλεπτα αντοχής...

Τέσσερα, πέντε, έξι..

Αγόγγυστα τις κλείνω στα δάχτυλα,

να καμωθώ πως τίποτα δε με λυγίζει.

Τίποτα, εκτός από το ίδιο το τίποτα.

Στ’αυτιά μου κρεμασμένα χαμόγελα,

στους ώμους τυλίγονται οι στιγμές,

πανωφόρι μου πολύτιμο,

πανωφόρι μου κουρελιασμένο,

το απωθώ, το ποθώ...

Απωθώ... Ποθώ...

Είμαι, είσαι, είμαστε, οι κρεμάστρες, 

που πάνω τους χύνονται πύρινα πανωφόρια
οι άπνοες στιγμές...

Στρέψου στο άπειρο και ανάπνευσε βαθιά και βίαια.

Απάνθρωπα ενδύσου ανθρωπιά

κι ύστερα βούτα τη στις στιγμές εκείνες τις λειψές.

Αναλισκόμενος,
ορθώσου,
αναλλοίωτος.

 Σ.

Ένα μικρό χεράκι...

Κάποτε, στη χώρα των χεριών, ζούσε ένα μικροκαμωμένο χεράκι, που αγαπούσε πολύ να στέκεται δίπλα στη θάλασσα και να ψηλαφίζει τα κύματα. Το χεράκι, έμοιαζε σχεδόν παιδικό, με δάχτυλα λεπτά και μικρά, στρογγυλεμένες οι άκρες τους, και μια παλάμη τόσο μικροκαμωμένη , που θα'λεγε κανείς πως ξέμεινε για πάντα παιδικό, ξέχασε να μεγαλώσει, δε θέλησε να μεγαλώσει, ποιός ξέρει;

Το χεράκι, κάθε πρωΐ τραβούσε τις κουρτίνες και χαιρετούσε τις αχτίνες του ήλιου που έσκαγαν πάνω στις χαραμάδες. Άνοιγε την παλάμη και ένοιωθε το ζεστό χάδι του να γεμίζει το μέσα του κόσμο θαλπωρή και μια ελπίδα αδιόρατη για τη καινούργια μέρα που ξημέρωνε. Όλες τις εποχές τις αγαπούσε. Μα πιο πολύ αγαπούσε το φθινόπωρο και την άνοιξη, γιατί τότε μπορούσε να μιλήσει με την αγαπημένη του θάλασσα. Αυτές τις εποχές η θάλασσα είναι πιο καταδεχτική. Μιλάει αδιάκοπα, φουσκώνει, ξεφουσκώνει, κινείται μελωδικά, δίχως να σε τρομάζει με την αγριάδα της, όπως τον χειμώνα.

Όλες οι εποχές ήταν αγαπημένες για το χεράκι, μα το φθινόπωρο και την άνοιξη εκείνο ένοιωθε διπλά χαρούμενο, γιατί μπορούσε να κατέβει στην ακρογιαλιά, να ψηλαφίσει τα κύματα, να μιλήσει με τη γλυκιά θάλασσα, που έθρεφε τα όνειρά του. Με τις άκρες των δαχτύλων του ακουμπούσε ελαφρά, σχεδόν ιεροτελεστικά, με δέος, όπως αγγίζει κανείς κάτι ιερό, την υγρή επιφάνεια της θάλασσας, σταδιακά βυθιζόταν ολόκληρο μέσα στη δίνη των κυμάτων, και έμενε εκεί, να νοιώθει το θαλασσινό νερό να το αγκαλιάζει στοργικά, να το δροσίζει, να το ταξιδεύει και να το παρασέρνει μακριά, όσο πιο μακριά γίνεται, στον κόσμο των ονείρων του.

Και ήταν όμορφα εκεί, στον ονειρικό του κόσμο. Εκεί, το χεράκι έτρεχε στον άνεμο κουβαριασμένο και αξεδιάλυτο με ένα άλλο χεράκι. Εκεί τα δάχτυλά του μπλέκονταν με άλλα δάχτυλα στοργικά. Εκεί δεν ένοιωθε ποτέ φόβο, γιατί ήταν πια ενωμένο με ένα άλλο χέρι. Δεν ήταν πια κενά διαστήματα ανάμεσα σε μικροσκοπικά δάχτυλα. Εκεί ήταν πια μια γροθιά, εύρωστη και συμπαγής, και τίποτα δεν μπορούσε να το φοβίσει.

Έτσι κυλούσε η μέρα του, και το μικρό χεράκι ήταν ευτυχισμένο. Ένοιωθε ευγνωμοσύνη για τον ήλιο κάθε πρωι στο παράθυρό του, για το πέρασμα του αέρα στο ανάμεσο των δαχτύλων του, για τις κουβέντες του με τη θάλασσα κάθε δειλινό, για τα ταξίδια του στα όνειρά του.

Μια μέρα όμως, την ώρα που βυθιζόταν στην άμμο και την σκορπούσε στον αέρα ήρθε και κάθισε δίπλα του ένα άλλο χέρι. Το χέρι αυτό ήταν πολύ νευρικό και έμοιαζε τόσο ανυπόμονο και βιαστικό..! Το μικρό χεράκι, το πάντα παιδικό, άρχισε να περιεργάζεται τον απρόσμενο επισκέπτη, που ήρθε να συντροφέψει το παιχνίδι του στην άμμο. Το χέρι εκείνο ήταν τραχύ και άκαμπτο. Τα δάχτυλά του χοντροκαμωμένα και οι οι μικροί λοφίσκοι στις αρχές των δαχτύλων έμοιαζαν γδαρμένοι. Το μικρό χεράκι έστεκε και το κοίταζε στην κάθε του λεπτομέρεια και ένοιωθε να ξυπνά μέσα του κάτι άγνωστο, κάτι που το φόβιζε , αλλά και το γέμιζε με ένα αλλιώτικο συναίσθημα, εκείνο που σου δίνει την αίσθηση οτι έχεις την δύναμη να πετάξεις ψηλά, να αιωρηθείς πάνω απο τα κύματα..

Τότε, το χέρι εκείνο το τραχύ, το άκαμπτο, άρχισε να κινείται με τον άνεμο, να χορεύει ακανόνιστα και ρυθμικά συνάμα, να ξεχύνεται πάνω στα κύματα, και να επιστρέφει φέροντας δροσοσταλίδες και φύκια κρεμασμένα στα χάσματα των δαχτύλων.. Το μικρό χεράκι έμεινε μαγεμένο να κοιτάει, να δροσίζεται, να δέχεται πάνω του τα φύκια που τυλίγονταν στα δάχτυλά του.. Ένοιωσε τόση ανακούφιση, ανακαλύπτοντας πίσω απο την τραχύτητά εκείνου του χεριού την πρωτόγονη παιδικότητά του, που γλίστρησε κοντά του παίρνοντας την μεγάλη απόφαση: να μοιραστεί μαζί του το μεγάλο μυστικό... Το βύθισμά του στα κύματα και τα ταξίδια του στον κόσμο των ονείρων του. Ίσως ακόμη να το άφηνε να έρθει μαζί του.. Ίσως...

Η αρχή ήταν αρκετά δύσκολη. Η επιφάνεια εκείνου του χεριού ήταν τραχιά, σαν άγονο χωράφι, χέρσο, που διψά για νερό. Το μικρό χεράκι σκέφτηκε πως ίσως αν τυλιγόταν πάνω του, του έδινε λιγάκι απο την δροσάδα του, μα αυτό δεν αρκούσε. Ύστερα σκέφτηκε να το οδηγήσει στη θάλασσα, να το βουτήξει στην αγκαλιά της, στην άπλετη δροσιά της.. Μα το θαλασσινό νερό, άφηνε πάνω στο χέρσο χέρι αλάτι, και έκαιγε ακόμη πιο πολύ την διψασμένη του επιφάνεια, που γινόταν ακόμη πιο τραχιά και άνοιγε ρωγμές..

Τότε το χεράκι πήρε τη μεγάλη απόφαση: Θα πότιζε το χέρι εκείνο με το γλυκύ απόσταγμα απο τα ταξίδια που έκανε στα όνειρά του.. Και αυτό έκανε... Για πολύ καιρό... Με την ελπίδα οτι μια μέρα το νευρικό εκείνο χέρι θα έχανε την τραχύτητά του, θα λείαινε τις ρωγμές του, θα έβρισκε πάλι την ωμή και ανόθευτη παιδικότητά του.. Θα μπορούσαν να γίνουν μια γροθιά αξεδιάλυτη στου χρόνου το πέρασμα.. Εκείνο όμως, είχε πια αγαπήσει πιο πολύ την τραχύτητά του απο αυτό που υπήρχε κάτω απο αυτή.

Το μικρό χεράκι όμως, συνεχίζει τα ταξίδια του στο όνειρο. Τα ταξίδια του πάνω στην ράχη των κυμάτων. Και έχει όμορφους συνοδοιπόρους. και ελπίζει πάντα να βρει εκείνο το χεράκι που θα θελήσει να γίνει μαζί του μια γροθιά. Κάποιες φορές, γυρίζει στην αμμουδιά και ρίχνει σταγόνες δροσιάς σ'ενα μικρό λάκκο και τις σκεπάζει προσεχτικά. Ίσως κάποιο χέρι, άγονο και τραχύ τις χρειαστεί. Ίσως τις αναζητήσει... Και το μικρο χεράκι συνεχίζει να ταξιδεύει..

                                                                                  Σ.

Η νοσταλγική ομορφιά..

Αυτα τα ξαφνικά κύματα νοσταλγίας, που έρχονται τόσο απροσδόκητα, παλιά προκαλούσαν κάποια θλίψη. Όχι όμως πια. Γιατί σήμερα, γνωρίζω πως αυτά τα κύματα είναι πλούτος, είναι δύναμη. Και είναι τόσο ανεκτίμητο δώρο το αίσθημα της αγάπης, που έχουμε νοιώσει για κάποιους ανθρώπους, ακόμη κι αν η σχέση μας μαζί τους μας έχει αφήσει πληγές..

Πόσο άχαρη η ζωή , αλήθεια, δίχως να έχει νοιώσει κανείς αυτή την ακατανίκητη ορμή της αγάπης μέσα του και πόσο πολύτιμα τα δώρα της, ακόμη κι αυτά του πόνου και της νοσταλγίας..! Aυτά τα  κύματα νοσταλγίας κάποιου αγαπημένου προσώπου, ας μας γεμίζουν θαλπωρή, ας μας υπενθυμίζουν όσα αδιάκοπα βιώνουμε, αλλά κάποιες φορές ξεχνάμε: πως η αγάπη η αληθινή ποτέ της δε στερεύει, πως ζει πέρα απο κάθε απόσταση και κάθε πέρασμα του χρόνου. Ίσως ακόμη να αυξάνει, να μεγαλώνει, να γιγαντώνεται. Γιατι ό,τι αληθινό μέσα μας είναι και αθάνατο.

Υπάρχουνε στιγμές, που ανθρώπινα μας λυγίζουν αυτές οι νοσταλγικές στιγμές και το μόνο που επιθυμούμε είναι να κοιτάξουμε μάτια αγαπημένα, ζωντανά, να αντανακλούν τα δικά μας μάτια, κι όχι άχαρα και παγωμένα μάτια, μέσα απο μια φωτογραφία. Μα είναι ανώφελο να παραβιάζει κανείς την ελευθερία του άλλου και τις αποστάσεις που εκείνος έχει επιλέξει, για όποιον λόγο κι αν το κάνει. Και έχω μάθει πια καλά, πως αν η ελευθερία οδηγήσει κάποιον ξανά στα βήματά μας, με διάθεση ανοιχτής και καθαρής καρδιάς, μόνο τότε θ'αξίζει η στιγμή. Ό,τιδήποτε άλλο, άχαρο και βεβιασμένο, ασχημαίνει την ομορφιά των συναισθημάτων μας.

Το χρέος του κάθε ανθρώπου είναι να παλεύει για την αγάπη, χωρίς ποτέ να παραβιάζει την ελευθερία του αγαπημένου του προσώπου. Όπου η πορεία μας προς την καρδιά του άλλου συναντήσει τοίχο , εκεί είναι και το τέρμα και το όριο της δικής μας προσπάθειας. Εκεί, είναι σειρά του άλλου, εαν και εφόσον μας αγαπά, να γκρεμίσει τα τείχη που εκείνος έχτισε. Ν'αποφασίσει αν θέλει να μας αφήσει απο την άλλη πλευρά του τείχους, αν θέλει να μοιραστεί τον κόσμο του μαζί μας... Να γιατρέψει τις πληγές , που ίσως άθελά του μας προξένησε..

Διαφορετικά, η νοσταλγία ας μένει μέσα μας ως κάτι όμορφο και όχι ως κάτι λυπηρό, να μας θυμίζει τα όσα πλούσια κρύβουμε μέσα μας... Γιατί η αγάπη είναι πλούτος και όχι μιζέρια και κατήφεια..! Η νοσταλγία είναι όλα όσα όμορφα ζήσαμε, τα χαμόγελα, η τρυφερότητα, το βλέμμα εκείνο που κοιτούσε μέσα μας, το άνοιγμα της ψυχής μας, όλες εκείνες οι στιγμές που μας φέρνουν δάκρυα συγκίνησης.. Μόνο ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τον πλούτο της αγάπης, πέρα απο τις ανθρώπινες αδυναμίες, αστοχίες και πληγές, μπορεί να τη βιώσει, χωρίς να τον πνίξει η στενότητα της καρδιάς του. Μόνο ένας άνθρωπος με πλούσια, ευρύχωρη καρδιά, μπορεί να χωρέσει την απεραντοσύνη της αγάπης....!

Το εύχομαι σε όλους μας!

Σ.

Ο άνθρωπος του ''αξιοπρεπούς'' βίου...

(Για τον άνθρωπο του σήμερα)

Χάθηκαν οι μέρες,

κι εμείς ακόμη βαδίζουμε
με το ένα χέρι συρμένο στο πεζοδρόμιο,

και το άλλο γατζωμένο με ορμή στα μαλλιά μας,

να τραβάμε το κεφάλι με το ζόρι σε στάση προσοχής.

Λες μέσα σου, δε μπορεί,
θα τους ξεγελάσω οτι έχω ακόμη το κεφάλι μου ψηλά..

Λες, δε μπορεί, θα τους ξεγελάσω..

Κι όσο τραβάς το κεφάλι,

τόσο το χέρι σου το δεξί σέρνεται στο πεζοδρόμιο,

κι όσο εκείνο σέρνεται,

τόσο πιο βίαια τραβάς με το ζερβό τα μαλλιά σου,

κι όσο τραβάς,

τόσο νοιώθεις να ξεριζώνονται απο την ρίζα τους,
να λιγοστεύουν, να τα παίρνει ο αερας..

Ώσπου έρχεται η μέρα που δεν βρίσκεις μαλλιά να πιαστείς,

να κρατήσεις το κεφάλι σου ψηλά,

  κι αναγκάζεσαι να το ομολογήσεις.

Πως τη ζωή σου τη πέταξες,

σέρνοντάς τη σε πεζοδρόμια που δε διάλεξες,

σε δρόμους που δεν ήτανε για σένανε πλασμένοι,

σε πορείες που οδηγούσανε εκεί,
που ποτέ σου να φτάσεις δε θέλησες..

Πως το κεφάλι που με βία τράβαγες ψηλά,

είν'απο χρόνια πια σκυμμένο.. ίσως παραλυμένο..

Σαν θάρρητα δεν έχεις
απ'τα μυαλά να γατζωθείς με το ζερβό σου χέρι,

κι απ'της καρδιάς τις αρτηρίες με το δεξί,

μην ορέγεσαι ελευθερία..

Σ.

Ασυνάρτητα...

Ξεκινώ να γράφω, δίχως να ξέρω το τί θα γράψω, δίχως να έχω σκεφτεί το θέμα, ούτε και τον  σκοπό. Σήμερα, το να γράψω είναι ο αυτοσκοπός μου. Δίχως να λογοκρίνω μια στάλα απο τη σκέψη μου, θέλω να την αφήσω να τρέξει ελεύθερη, να ξεχυθεί έξω απο τ'αυλάκια που την έχω ή την έχουν ''άλλοι'' βάλει. Γι'αυτό ας μου συγχωρηθεί, ό,τι ασυνάρτητο ειπωθεί.

Συχνά νοιώθω εκτός τόπου και χρόνου. Το πιο πιθανό είναι οτι ισχύει. Είναι όμως τόσο κακό; Συχνά πάλι νοιώθω πως είμαι πιο ''εντός'' πραγματικότητας απο πολλούς, που νομίζουν οτι είναι, ακολουθώντας το κατα κοινωνίαν φυσιολογικό. Η διαφορά έγκειται στο οτι εγώ επιλέγω την πραγματικότητα που μου ορίζει η φύση μου, ενω άλλοι επιλέγουν την πραγματικότητα που πλάστηκε απο τους ανθρώπους της ανάγκης. Δεν ξέρω τι απο τα δύο είναι πιο ακριβές. Έχει νόημα να μάθω;; Έτσι κι αλλιώς δε μ'ενδιαφέρει ν'ακολουθήσω χαραγμένους δρόμους. Έχω το δικό μου μονοπάτι που περιμένει ξεχορτάριασμα. Και δεν το εγκαταλείπω για καμία λεωφόρο.

Τελευταία με προβληματίζει το θέμα της φοβίας στην αγάπη. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που καταστρέφουν ό,τι όμορφο έχουν στη ζωή τους απο φόβο. Οι άνθρωποι φοβούνται την απόρριψη, φοβούνται τον πόνο, φοβούνται το ρίσκο, φοβούνται το άνοιγμα στον άλλο, φοβούνται να εμπιστευτούν, φοβούνται να γίνουν ευάλωτοι, φοβούνται την πτώση, ακόμη και την ίδια την αιώρηση, ακόμη και την ίδια την εκστατική στιγμή της πληρότητας που δίνει η αγάπη, ακόμη κι αυτή, τη φοβούνται.. Όπου νοιώσουν αυτή την ακατανίκητη ορμή να ξυπνά μέσα τους, εκεί επιλέγουν να πονέσουν τον άλλο πρώτοι, να υποτιμήσουν την ομορφιά της σχέσης και να την υποβιβάσουν σε κάτι το ευτελές. Πάντα και παντού οι ίδιοι φόβοι... Όλοι μας δέσμιοι. Πόσο πιο εύκολο θα ήταν να κάναμε, χωρίς λογοκρισία, αυτό που αισθανόμαστε..! Όλα θα ήταν τόσο πιο όμορφα, τόσο πιο ελεύθερα..

      
Δεν θέλω να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ελεύθερη.

Δεν θέλω δίπλα μου ανθρώπους που υποτάσσονται στους φόβους τους.
Θέλω δίπλα μου ανθρώπους, που πολεμάνε κάθε μέρα να είναι ελεύθεροι.

Ελεύθεροι και εκτός τόπου και χρόνου! :-)
                                                                             Σ.

Το πιο πολύτιμο μάθημα...

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του ''αδύναμο'' σημείο, την  αχίλλειο πτέρνα του, εκείνη που αρκεί για να διαλύσει το οικοδόμημα της γαλήνης του. Ο μεγαλύτερος φόβος, ήταν πάντα η απώλεια ενός δικού μου ανθρώπου από τη ζωή μου. Ο Θεός όμως, με όλη Του τη αγάπη, με έβαλε στον στίβο αυτού του αγωνίσματος,  για να μου δώσει το πολύτιμο μάθημά Του. Όπως ακριβώς ένας τεχνίτης ρίχνει το υλικό του στη φωτιά, το λιώνει, το χτυπά, σμιλεύει τις άκρες του, τη τραχειά του επιφάνεια, μέχρι να πάρει τη μορφή που του πρέπει.

Και με δίδαξε το πιο πολύτιμο μάθημα: ότι ο μόνος που πραγματικά βρίσκεται αέναα, ακατάληπτα, ολοκληρωτικά κοντά μας στο πέρασμα της ζωής είναι Εκείνος. Ότι κάθε άνθρωπος, κάθε άλλη αγάπη, κάθε αγαπημένο πρόσωπο, μπορεί να έρθει και να φύγει, μπορεί να μας πληγώσει, μπορεί να χαθεί στην πορεία της ζωής, μπορεί το καλό του, να υπαγορεύει μία πορεία μακρινή από τη δική μας πορεία.

Έμαθα πως ο σκοπός της αγάπης μας για τους άλλους δεν είναι να τους έχουμε κοντά μας, αλλά να τους βοηθάμε να ανοίξουν τα φτερά της ψυχής τους και να πετάξουν ψηλά. Έμαθα πως δεν μπορούμε να προστατέψουμε αυτούς που αγαπάμε από όλη τη κακία του κόσμου και από όλες τις θλίψεις της ζωής, και πως η πιο αγνή, ανόθευτη, ανιδιοτελής αγάπη, που μπορούμε να τους προσφέρουμε, είναι η προσευχή μας. Έμαθα ακόμη, πως κάποιες φορές, χρειάζεται να αφήνουμε απαλά να κυλήσει κάποιος μακριά από τη ζωή μας. Πως, όταν κάποιος συνεχίζει διαρκώς να μας πληγώνει, καλό είναι να τον αποδεσμεύουμε και να μάθουμε να τον αγαπούμε με αγάπη μακρινή και διακριτική. Κι ότι το πιο εύκολο είναι να ντύσουμε αυτόν που μας πληγώνει με κακία, αλλά το πιο μεγαλειώδες είναι να συνεχίσουμε να τον αγαπάμε, πιο ελεύθερα και ανεπιτήδευτα, κοιτώντας με τα μάτια της Αγάπης την ομορφιά που έχει μέσα του.


Και έρχεται η μέρα, που το πολύτιμο αυτό μάθημα του Θεού, έρχεται και κατασταλάζει μέσα σου, και γίνεται βίωμα, γίνεται ποτάμι καθαρό, που τρέχει αδιάλειπτα και δροσίζει την ψυχή σου, και ο Θεός σου χαμογελά και σου ψιθυρίζει, ότι μάταια απελπίζεσαι, γιατί, κι όταν πονούσες, ήταν μαζί σου, κι όταν ένοιωθες μοναξιά, Εκείνος σου κρατούσε το χέρι σφικτά, κι όταν ριχνόσουν στο καμίνι του πόνου, Εκείνος μάζευε με φροντίδα τα κομμάτια σου. Ό,τι χρειάζεσαι, μπορείς να το αποκτήσεις. Ό,τι πραγματικά χρειάζεσαι, πέρα από επίπλαστες ανάγκες και εγωιστικές επιθυμίες, ΜΠΟΡΕΙΣ να το έχεις στη ζωή σου και αρκεί για να σε κάνει ευτυχισμένο. Η Αγάπη, άλλωστε, είναι πάντα κοντά σου. Το μόνο που σε εμποδίζει να τη ζήσεις, είναι τα μάτια, που κρατάς πεισματικά κλειστά. Μην το ξεχνάς καλέ μου φίλε... Να το θυμάσαι...
                                                                         
                                                                          Σ.

Οι άμυνες της ψυχής...

Η ψυχή του ανθρώπου είναι τόσο περίπλοκη και τόσο δαιδαλώδης, που ποτέ κανείς δεν μπορεί να την γνωρίσει και να την κατανοήσει με τρόπο απόλυτο, παρά μόνο ο Θεός. Γι' αυτό και η αγάπη εμπεριέχει πόνο. Γιατί τα όρια του ανθρώπου δεν του επιτρέπουν να γνωρίσει την ψυχή εκείνων που αγαπά με τέτοιο τρόπο , ώστε να μην κάνει καμία άτσαλη κίνηση, καμία αστοχία. Είναι ανθρώπινο λοιπόν, να πληγώνουμε και να πληγωνόμαστε. Μάλιστα, όσο περισσότερο αγαπάμε κάποιον , τόσο πιο βαθιά θα μας πληγώσει. Γιατί σε αυτόν τον άνθρωπο έχουμε παραχωρήσει το κλειδί της ψυχής μας, κατοικεί μέσα μας, περπατά στα πιο ευαίσθητα δώματα του είναι μας, και έχει τη δύναμη να ψηλαφίσει τον μέσα μας κόσμο, να τον εξερευνήσει, να ανακινήσει ό,τι πιο δικό μας..

Πρέπει να θυμόμαστε πως η κάθε ψυχή έχει τις άμυνές της. Η κάθε ψυχή είναι ένα μικρό, πεισματάρικο παιδί που ζητά το γλυκό του. Κάποιο παιδί θα επιλέξει να σταυρώσει τα χέρια θυμωμένο, θα μας γυρίσει την πλάτη, και θα περιμένει εκεί, αμίλητο, μέχρι να καταλάβουμε, οτι το μόνο που θέλει, είναι να το πλησιάσουμε. Κάποιο άλλο παιδί, θα τρέξει πάνω μας, και θα αρχίσει να τραβά επίμονα την άκρη του παντελονιού μας, ζητώντας ανυπόμονα το χάδι μας. Τόσο αντιφατικές, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους αντιδράσεις, κι όμως συνοψίζουν και οι δύο το κοινό, πανανθρώπινο αίτημα για αγάπη.

Κι αν η αγάπη είναι τόσο περίπλοκη, και οι άμυνες τόσο εύκολο να ενεργοποιηθούν, προσπαθούμε να σκεπάζουμε τους αγαπημένους μας με την φροντίδα μας, σιωπηλά, αθόρυβα, κρυφά.. Κάποιες φορές, μόνο κρυφά... Και είναι τόσο δύσκολο να επιλέξουμε το σωστό χάδι...! Εκείνο το χάδι που δεν θα πληγώσει, που δεν θα πονέσει, που δεν θα ξυπνήσει τις αρχέγονες εκείνες ενστικτώδεις αντιδράσεις... Ίσως το μόνο αλάνθαστο, στοργικό, ανόθευτο χάδι, να είναι αυτό της προσευχής. Η προσευχή για το αγαπημένο πρόσωπο, είναι η μόνη που δεν παραβιάζει την ελευθερία του, που δεν πονά την ψυχή του, που δεν ενεργοποιεί τις άμυνές του, που βοηθά, που σκεπάζει... Η προσευχή είναι εκείνη που μας ενώνει για πάντα με όσους αγαπάμε με την διαμεσολάβηση του Θεού. Υπάρχει άραγε, πιο ευλογημένη, πιο ουσιαστική αγάπη, από εκείνη που μπολιάζεται στην δική Του τέλεια αγάπη;

Σ.

Ευχαριστώ..!

Ένοιωσα σήμερα, εντελώς απροσδόκητα και αναίτια, ένα κύμα απέραντο αγάπης να με υπερκαλύπτει, να ξεχειλίζει, ανίκανο να χωρέσει μέσα στα στενά μου όρια..!

Εντελώς αναίτια... Εντελώς απροσδόκητα...

Μα τι λανθασμένη και παράλογη χρήση λέξεων...!

Απροσδόκητα καθόλου: κάθε άνθρωπος, πάντοτε ένα τέτοιο συναίσθημα προσδοκά να βιώσει.

Αναίτια όχι: κάθε πλάσμα που ζει, κινείται, αναπνέει, βρίθει αιτιών, αφορμών, ωθήσεων και εμποδίων που απλώς αγνοεί, που απλώς προσπερνά δίχως να παρατηρήσει την ύπαρξή τους..

Άρα, σήμερα, αναίτια , αλλά με πλήθος αιτιών,

απροσδόκητα, αλλά πλήρης προσδοκιών,

με επισκέφτηκε το συναίσθημα της πληρότητας εκείνης, που νοιώθει ο άνθρωπος, όταν τον κατακλύζει η αγάπη...

Και είναι αυτές οι στιγμές που ο άνθρωπος νοιώθει οτι η ευτυχία είναι αυτή ακριβώς..

Και πόσο πιο πολύτιμες είναι αυτές οι στιγμές, όταν έρχονται απο μέσα σου και όχι απο κάποιο εξωτερικό ερέθισμα..!

Είναι αυτή η αίσθηση οτι ο Θεός φυσά καθαρή αγάπη μέσα στα πνευμόνια σου να ανασάνεις αθανασία, να πετάξεις, να γίνεις λέφτερος..!

Και τί άλλο μένει, παρά να χαμογελάσεις και να πεις ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Δεν ξέρω το λόγο , Θεέ μου, που μου χάρισες αυτή την ημέρα τόση απεραντοσύνη, και τόση στοργή..

Κι ούτε χρειάζεται να ξέρω.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Σ.

Εις το επανιδείν...

Η αλήθεια κρύβεται στη σιωπή... Σε αυτά που κρύβουμε στην καρδούλα μας...

Σε όσα μαρτυρά το βλέμμα μας..

    Και ο,τι είναι πιο πολύτιμο μέσα μας, ευτελίζεται, όταν εκτίθεται σε πολλά μάτια..
Σας αφήνω λοιπόν με ένα μεγάλο, ζεστό χαμόγελο..

Εις το επανιδείν...

:-)

Ευτυχία εν αναμονή...

Να ανιχνεύουμε την ομορφιά στη ζωή μας...

Ένα όμορφο τοπίο, μία γλυκιά μελωδία, ένα γνήσιο βλέμμα, μια γλυκιά κουβέντα...

Τον ήλιο που ανατέλλει στο ανοικτό παραθύρι, το χελιδόνι που ξεκουράζεται στο φιλόξενο κλαδί...

Το χαμόγελο του παιδιού που σε κοιτά από το απέναντι κάθισμα στο λεωφορείο,

το ποίημα που σε επισκέπτεται, κάθε φορά που ξεχειλίζεις συναισθήματα...

Όλα τ'αλλα, τα μεγαλεπίβολα, περιττεύουν..

Η ευτυχία κρύβεται στην αναζήτηση της ομορφιάς που υπάρχει παντού γύρω μας...

Στα πιο απλά... Στα πιο ταπεινά...

Κι αν το νοιώσουμε, αν το καταλάβουμε, μεσολαβεί μόνο η απόσταση μιας ανάσας για να την πιάσουμε..

Κι ας καταστρέφονται όλα γύρω μας, δίπλα μας, ανάμεσά μας... Κι ας χαθούν όλοι από κοντά μας...

Η ομορφιά, καλώς ή κακώς, καραδοκεί... 

Ενυπάρχει μέσα στις θλίψεις, μέσα στα προσωπικά μας αδιέξοδα...

Πάντα εκεί.. Αναμένει να γίνει αντιληπτή.. Την ματιά μας αναμένει... 

Θα της σκάσεις ένα χαμόγελο...;

Σ.

Αγέρωχα...

Αγέρωχα πατάς,

βουλιάζοντας σε μια άμμο από ''νοιώθω''..

Τίναξες μια ολάκερη θάλασσα ''νοιώθω'' από πάνω σου

και άφησες πίσω σου μια απέραντη αμμώδη παραλία..

Άμμος βρεγμένη υγρασίες και κυματισμούς...

Βήμα το βήμα,

αγκαλιάζεις με το πέλμα την απαλή της άμμου την αφή...

Την κλείνεις στη χούφτα του χεριού..

Αναμετριέσαι μαζί της σε δύναμη..

Μα κι αν την σφίγγεις σφαλιστά,

εκείνη ξεχειλίζει,

ξεγλιστρά απ’των δαχτύλων σου τις κόγχες.

Σμίγει ξανά και ξανά με την αμμώδη κάτω από τα πόδια σου αγκαλιά..

Ολοένα εγγύτερα κυλά,

στην άκρη εκεί, που σκάει αφρισμένο το κύμα...

Ξέχειλα ''νοιώθω'',

και μην σπαταλιέσαι κάπου απόμερα να τα στοιβάξεις...

Πάλι θα ξεγλιστρήσουν από τις κόγχες των δαχτύλων...

Αιωρείσαι και βουλιάζεις...

Αιωρείσαι... Βουλιάζεις...

Μα ακίνητη δεν στέκεις...

Δεν το μπορείς...

Τούτη η αμμώδης παραλία τέλος δεν έχει...

Κι εσύ μονάχα μιας ζωής καιρό να την διαβείς...

                                                                             Σ.

''Μυστήριες'' λύσεις...

Θάρρεψες, ξεδιάλυνες του κόσμου όλου τα μυστήρια...

Μα εκείνο, πάντοτε αξεδιάλυτο σου μένει...

Κι όλο κινάς απ'την αρχή, κτήμα σου κι εκείνο να το κάνεις...

Κι όλο κινάς... Κι όλο εκείνο ν'αχνοφέγγει...
Ειν'οι πορείες σου διττές:

Στους αιθέρες ορμάς, και πάλι ρίχνεσαι στου πελάου την αγκάλη..

Ακροβασίες στο ανάμεσο τ'ουρανού και της θαλάσσης...

Άλλοτε πετάς, κι άλλοτε κολυμπάς...

Σου το'παν όλοι απο καιρό... Να διαλέξεις...

Δεν μπορείς τη ζήση σου σε δυο μαΐστρους να την δώσεις:

Στον αγέρα και στη θάλασσα...

Μα εσύ επιμένεις στις ακροβασίες...

Σου το'παν όλοι απο καιρό... Να διαλέξεις...

Μα ένα μυστήριο το'χεις στα σίγουρα λυμένο:

Κι από τα δυο είσαι καμωμένο...

Αέρινη καρδιά~ψυχή θαλασσινή...

Στο μυστήριο το αξεδιάλυτο... Ίσως η λύση να'ναι τούτη:

Πέτα στο ανάμεσο των κυμάτων... Κολύμπα στους αγέρηδες...

Η λύση ... να'ναι... τούτη...;
Σ.

Της νηνεμίας το πρόσκαιρο...

Τι σε πνίγει πάλι;

Τί πλάθει εκείνους τους κυματισμούς ξανά,

εκείνους, τους γνωστούς,

εκείνους που μαζί τους μοιράστηκες τους στερνούς σου μήνες, τις στερνές εποχές...

Μα, είχανε ξεθυμάνει πια,

σε είχανε αφήσει στην αγκαλιά της αμμουδιάς να ξαποστάσεις..

Τώρα..;

Τί φουσκώνει πάλι το μέσα σου ποτάμι;

Για πού;

Για πού σε σέρνουν πάλι τα νερά του;

Διάλεξες τις  νηνεμίες...!

Τις τρικυμιές τις κρέμασες παπούτσια ολόβρεχτα, λυτά,

πάνω στου πλατάνου το ξερόκλαδο..

Μα ήταν σάπιο,

κρεμόταν ετοιμόρροπο απ'του κορμού του τη θηλιά,

δεν το'δες;

Και το κλαδί απόμεινε για λίγο,

σάπιο και ετοιμόρροπο,

να αφουγκράζεται τις νηνεμίες, που κράτησες φορεμένες στις άκριες των ποδιών..

Απόμεινε για λίγο...

Ωσότου αφέθηκε να σπάσει...

Αφέθηκε αποκοιμισμένο από της νηνεμίας το άηχο, το ατάραχο, το κενό...

Λάθεψες...

Λάθεψες κι ας κελαηδούσαν οι κρωγμοί των γλάρων τους κινδύνους.

Κι ως έσπασε το κλαδί,

βούλιαξαν στο ποταμό σου ξανά οι τρικυμίες,

που'χες τόσο βέβαια πάνω του κρεμάσει..

Κι ως βούλιαξαν οι τρικυμίες,

άρχισαν να καμώνουν κύκλους γύρω τους,

κύκλους τραχείς, βαθείς, βίαιους,

να ανακινούν τα νερά σου...

Ξανά... Ξανά...

Να ανακινούν και να ξεχειλίζουν και πάλι σταγόνες βροχής στων ματιών τις απόχες...
Τα μάτια σου και πάλι ουρανοί,

φορτωμένοι.. ξέχειλοι υγρασίες...

Μα τώρα πια έμαθες να κολυμπάς στις τρικυμίες και στις νηνεμίες,

με την ίδια εκείνη αβίαστη, γαλήνια παράδοση σε ό,τι φέρνει το ποτάμι...

Τώρα πια έμαθες...

Κι ούτε που κοιτάς πώς απ'τη βροχή να φυλαχτείς...

Κι ούτε που κρύβεις τον ουρανό, που ξεχειλίζει ωκεανούς από τα μάτια σου...

Γιατί τώρα το'μαθες:

Δεν χρειάζεται να εύχεσαι ''να πάνε όλα καλά'',

γιατί όλα, μα όλα, είναι καλά..

Καλά και τα χαμόγελα κι οι βροχές καλές...
Σ.

Ό,τι δεν καταλαβαίνω...

Οι άνθρωποι αυτό που δεν καταλαβαίνουν, το περιεργάζονται, 

το κοιτούν με μάτι καχύποπτο, προσπαθούν να το χωρέσουν σε κουτάκια, 

σε όρους και ορισμούς, σε έννοιες αποδεκτές, ακίνδυνες, απλές.. 

Κι όταν όλα τα παραπάνω αποτύχουν, το βαφτίζουν χαζό, τρελό, ονειροπαρμένο, 

επικίνδυνο κάποιες φορές... 

Ίσως να'ναι πιο εύκολο έτσι.. να σε αρχειοθετήσουν... να λύσουν το ''μυστήριο''.. 

να σε ξεδιαλύνουν μια και καλή... 

Μην κοιτάς να καταλάβεις γιατί σκέφτομαι όπως σκέφτομαι, γιατί αισθάνομαι, όπως αισθάνομαι... 

Έτσι περίεργα.... Έτσι αλλόκοτα... 

Απλά δέξου το... Δέξου το πως έτσι αισθάνομαι, πως τόσο πολύ με νοιάζει το κάθε τι... 

Πως έτσι χαλάω όλη την ενέργειά μου σε ανθρώπους που ''λείπουν''... 

Άστο το ''γιατί''... Πέτα το στην θάλασσα... 

Ίσως οι άνθρωποι που αγάπησα να ήταν κι εκείνοι  ''τρελοί'' κι  ''ονειροπαρμένοι''.. 

Ίσως να ήμουνα τόσο τυχερή... 

Μη με κλείνεις, μη με περιορίζεις, μη ζητάς να με ξεδιαλύνεις... Να χαρείς...

Σ.

Θάλασσα την σιωπή σου

  (Πρώτη δημοσίευση: 9 Γενάρη 2012)
Ήρθα και πάλι στην αγκαλιά σου θάλασσα, στο στέρνο σας το λυτρωτικό σίμωσα κύματα, να γίνω ένα με τους αφρούς, που ξεπηδούν στο χορό του φουρτουνιασμένου ωκεανού, στις ακτές να χυθώ και πάλι να με τραβήξει η δίνη των κυμάτων πίσω στην αγκαλιά τους. Έφερα μαζί τον εαυτό μου, να τον πάρεις στα απέραντα βάθη σου, να τον ακουμπήσεις απαλά στην δροσερή φωλιά σου, να τον νανουρίσεις σε έναν ύπνο λυτρωτικό, να τον λούσεις με φως, να τον κάμεις κύμα άφθαρτο, αμόλυντο, αδάμαστο...

Στέκω στις ακτές σου και παρατηρώ την δύναμή σου...Πώς με τρομάζει... Πώς πλημμυρίζει το μέσα μου η απεραντοσύνη σου, άναρχη, αιώνια αγαπημένη...! Προσπαθώ να φυλακίσω τους ήχους σου, την αλμύρα του αγέρα που φυσά απο τα έγκατά σου και μου φέρνει εδώ τους μυστικούς σου παλμούς. Τα σύννεφα αγκαλιά  κινούν σε έναν ανεξέλεγκτο, μεθυστικό χορό, θαρρείς ο ουρανός μεθυσμένος απο τις άγριες δονήσεις της και τους αχούς της, θέλησε να γίνει ένα με αυτή τη μαγική μυσταγωγία, να πάρει μερίδιο σε αυτή την ιεροτελεστία, να γίνει θάλασσα κι εκείνος... Σύννεφα γκρίζα, φορτωμένα, τί άραγε; Φορτωμένα καημούς; Φορτωμένα ανείπωτα; Φορτωμένα αγάπες που ήταν; Αγαπές που είναι; Φορτωμένα ουσία ζωής και θανάτου. Κινούνται νωχελικά, ζαλισμένα μέσα σε αυτή τη μεθυστική μυσταγωγία και στέκουν πάνω απο τους αφρούς των κυμάτων..

Μονάχα μία μικρή χαραμάδα χαρίζουν στο φως, να περάσει, να ρίξει τις ηλιαχτίδες του, να ριχτεί στης θάλασσας την αγκαλιά, να χρωματίσει το γκρίζο κάδρο με παρουσία αγγελική. Ο Θεός κυλά μέσα στο κάδρο μου στην αγκαλιά τούτης της ηλιαχτίδας, και μου ψιθυριζει ... ''Δεν είσαι μόνη μέσα σ'αυτό το κάδρο, ψυχή μου, δεν είσαι μονάχη...!'' Με την άκρη των ματιών μου πάντοτε στραμμένη προς την μικρή ηλιαχτίδα, αφήνομαι στις χοές σας κύματα, αφουγκράζομαι τα λόγια σας. Μου μιλάτε πάλι για αυτά που δεν θέλω να ξέρω, για τα μάτια που δεν θέλω πια να κοιτώ, μου ξυπνάτε αισθήματα που παλεύω σε λήθαργο να ρίξω... Δεν θέλω πια να ξέρω για όσους δεν είναι πια εδώ, δεν θέλω να ξέρω... Δεν θέλω να φροντίζω, δεν θέλω να πονώ στον πόνο τους. Μιλήστε μου για όσα είναι εδώ...! Μιλήστε μου για τα ταξίδια σας τα μακρινά σε άλλα κάδρα, σε άλλους κόσμους, σε άλλες ψυχές γενναίες, όμορφες... Μη μου μαρτυράτε όσα δεν θα'πρεπε να νοιώθω, μην μου καθρεφτίζετε την ψυχή τους. Θάλασσα την σιωπή σου...

Πουλιά πετούν πάνω απο τα κύματα και παίζουν μαζί τους σαν μικρά παιδιά. Μέσα στο κρύο του χειμώνα άλλος κανείς δεν παίζει μαζί σας κι εσείς νοιώθετε τόση μοναξιά... Το κρύο αρχίζει σιγά σιγά να διαπερνά το πανωφόρι μου, καθώς στέκω ώρα πολλή στην άκρη τούτης της προβλήτας. Τα μαλλιά μου γέμισαν αλμύρα, και καθώς σου ζητώ να σωπάσεις, φουσκώνεις τα κύματά σου, κι αγκαλιάζεις ολοένα πιο σφικτά τούτη την προβλήτα, τόσο που νοιώθω πως θα με κλείσεις για πάντα μέσα στα βάθη σου, να με τιμωρήσεις... Δεν θα σε επισκεπτώ για πολύ καιρό, αγαπημένη μου, συγχώρα με. Άλλο ν'ακούω δεν μπορώ, γι'αυτό που δεν είναι πια εδώ. Κι εσύ μου λες πολλά, τόσο πολλά... Δεν μπορώ να βοηθήσω ό,τι δεν είναι πια εδώ... Μην με βασανίζεις άλλο... Αντίο θάλασσα, αιώνια αγαπημένη μου, συγχώρα με, αντίο...

Απομακρύνομαι, με βήμα αργό, σχεδόν ανεπαίσθητο... Πατώ πάνω σε λιμνούλες αλμύρας, υπολείμματα αφημένα απ'των κυμάτων το πέρασμα πάνω σε τούτη την ξεχασμένη προβλήτα. Το κύμα δυναμώνει. Βροχή ξεσπά κι αρχίζω να επιταχύνω το βήμα μου μακριά απο τούτο το κάδρο... Μα λίγο πριν εγκαταλείψω, γυρνώ πίσω το βλέμμα. Ω, θάλασσα κακούργα, επιστρατεύεις όλη σου την ομορφιά στην στερνή τούτη ώρα, να μην μπορέσω να σ'αφήσω πίσω, να υπακούσω στην τρέλα σου... Παγιδεύω τούτη την εικόνα, την κλείνω στου μυαλού μου τα συρτάρια και σου στέλνω ένα γλυκό φιλί. Βάζω στ'ακουστικά να παίξει μία γλυκιά μελωδία που σου μοιάζει. Να μην σε ακούω πια, καθώς φωνάζεις να γυρίσω πίσω. Απομακρύνομαι πια απο τούτο το κάδρο... Και η γλυκιά μελωδία συνοδεύει απαλά την φυγή μου...

Σ.

Φέρω...εμένα!

Με αφορμή μία παρότρυνση για ανάρτηση...

Tο άκουσμα αυτού του τραγουδιού στο αυτοκίνητο, ερχόμενη για δουλειά...

Χαζεύοντας το χάραμα...

Χαζεύοντας την Άνοιξη,

που σήμερα κολυμπά ανάμεσα στον ήλιο και την μουντάδα του συννεφιασμένου ουρανού...

Δεν θέλω κανείς να περιμένει απο εμένα τίποτε άλλο, πέρα απο εμένα την ίδια...

Δεν κουβαλώ τίποτα άλλο στα μπαγκάζια μου παρά μόνο εμένα.

Φέρω μόνο τη Σταυρουλίτσα...

Οι τσεπούλες μου είναι άδειες...

Η βαλίτσα μου έχει μόνο αναμνήσεις, όνειρα και συναισθήματα...

 Δεν φέρω τίποτε άλλο. Τη Σταυρουλίτσα μόνο... ;-)
Σ.
''Look at me
There were more to see
There were more to be proud of..''

Στην αγκαλιά της Άνοιξης

Η Άνοιξη με τυλίγει, δροσίζει τα κενά, που αυλακώνουν παλιές πίκρες,

στης ψυχής επάνω την υδρόγειο..

Δρασκελίζει ποτάμια απο κρυστάλλινα δάκρυα καμωμένα,

ντύνει τον ουρανό με αστέρια-πυγολαμπίδες,

που παιχνιδίζουν, χτυπώντας τα διάφανα φτερά τους στου αγέρα μου το ανυπότακτο..

Κι είναι τόση η μαγεία,

να θωρείς τούτα τα αστέρια να τραμπαλίζουν στο μανδύα της ψυχής σου,

να καμώνουν σχηματα,

μορφές παλιών αγαπημένων, που χάθηκαν στης λήθης τους το έρεβος... 

Η Άνοιξη με τυλίγει ευωδίες, με ντύνει με το πέπλο της γαλήνης της το διάφανο,

έτσι που νοιώθω πως τίποτε δε μπορεί ν'ανταριάσει την ειρήνη ετούτη,

παρά μονάχα η γλυκιά αναστάτωση της ίδιας της Ομορφιάς.

Της άφθαρτης εκείνης ομορφιάς,

που αναλλοίωτη, γλιστρά μέσα απο τα κάδρα των εποχών και του αμείλικτου χρόνου

και κυλά αέναα μέσα στις φλέβες της πλάσης ολάκερης..

Κι ήρθε και πάλι η Άνοιξη

να με αδράξει στα δίχτυα της γαλήνης και της γλυκιάς αντάρας.

Γαλήνη κι ας όλα διαλύονται γύρω απο σένα αμείλικτα.

Κι έχει τόση γλύκα αλλιώτικη ετούτη η παράλογη εν θυέλλη γαλήνη...!

Ωσάν να στέκεσαι με το κεφάλι ψηλά,

το χαμόγελο κρεμασμένο στο μπαλκόνι της ψυχής σου,

και γύρω κατεδαφίσεις... Κατεδαφίσεις... Κατεδαφίσεις...

Αντάρα, σάμπως να θέλει η καρδιά να φτερουγίσει έξω απο του στέρνου σου τη θήκη,

να πετάξει ψηλά, να ενωθεί με της πλάσης την μεθυστική πνοή,

να γίνει χρυσό ηλιαχτίδας, που τρέχει ανάμεσα στα άγρια φυλλώματα,

να γίνει σπόρος που σπάει το χώμα και πρασινίζει κάτω απο το πέλμα σου,

να γίνει μπουμπούκι, να γίνει ανθός αμυγδαλιάς, κρεμασμένος στο σβέρκο της Ζωής...

Καρδιά σαν γλάρος που σκίζει τους αιθέρες...

Καρδιά σαν ψίθυρος που σε χαιδεύει...

Καρδιά σαν ουρανός... Καρδιά σαν φως... Καρδιά σαν ανθός...

Και οι γλυκές μουσικές να συνοδεύουν τον μεθυστικό χορό μου

πάνω στου σβέρκου της τις αυλακιές...

Η μουσική είναι το δοξάρι που λαξεύει τους ήχους της ψυχής...

Με ακούς; Το ακούς; Το νοιώθεις; Αφουγκράσου...!

Κι είναι οι ήχοι της αλλιώτικοι, απ'ό,τι έχεις γευτεί,

είναι χάδι τρυφερό, που παραμερίζει γλυκά τα κενά που αφήσαν οι θλίψεις του χθες,

έτσι που κοιτάς την πάλλουσα καρδιά σου να χορεύει ρυθμικά στής ψυχής τους ήχους,

έτσι που στέκεις μαγεμένος να κοιτάς, να την κοιτάς...

Να κοιτάς τα σημάδια που αφήσαν τα βήματα εκείνων που περπάτησαν μέσα της,

να χαϊδεύεις τα χνάρια που απόμειναν

και ένα γλυκό δάκρυ πλασμένο απο αγάπη και νοσταλγία να πέφτει πάνω τους,

να τα υγραίνει, να τα κάνει εύπλαστα, να ζωντανεύουν ξανά..

Να λες: Τίποτε δεν θα άλλαζα! Να λες: Ήρθε η Άνοιξη! 

Να λες: Έαρ μου γλυκύ..! Γλυκύ μου έαρ..!  

Σ. 

Φταίνε ή φταις;

Υπάρχουν άνθρωποι, που διαρκώς παιδεύουν τον εαυτό τους.
Επιλέγουν να δηλητηριάζουν την ψυχούλα τους, εμμένοντας στη λογική
οτι οι άλλοι γύρω τους είναι σκάρτοι, οι άλλοι τους πρόδωσαν, τους απογοήτευσαν,
τους έκαναν να νοιώσουν μόνοι, τους άφησαν πληγές...
Και είναι τόσο κρίμα να αναλώνουμε την ψυχή μας σε τέτοιου είδους σκέψεις...
Ας στραφούμε καλύτερα στο μέσα μας κι ας αρχίσουμε να ανιχνεύουμε τα δικά μας λάθη,
τις δικές μας ευθύνες, τις δικές μας αστοχίες.
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως καθήκον μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο...
Καθήκον μας είναι να αλλάξουμε τον δικό μας κακότροπο, εσώτερο κόσμο.
Αυτό είναι το αποφασιστικό, καταλυτικό βήμα για να αλλάξει ο κόσμος ολόκληρος.
Όταν κατανοήσουμε αυτή τη λεπτή διαφορά, θα μάθουμε να βελτιώνουμε τον εαυτό μας
και σιγά σιγά θα αρχίσουμε να βλέπουμε και τις σχέσεις με τους γύρω μας να βελτιώνονται.
Ας μην βάζουμε την ψυχούλα μας σε λαβυρίνθους αποδόσεως ευθυνών,
ας μην αφήνουμε πικρίες να μαραίνουν τα άνθη της καρδιάς μας...
Η ευθύνη κρύβεται μέσα μου!
Και όταν ρίξω τις παρωπίδες του εγωισμού μου,
μπορεί με έκπληξη να διαπιστώσω οτι άνθρωποι που πριν κατηγορούσα πως με πρόδωσαν,
αξίζουν την συγνώμη μου...

Σ.

Τί ζητάς φίλε της καρδιάς;

Ρωτάς τί ζητώ. Τί λαχταρά η καρδιά μου, για να μπεις μέσα της, να φωλιάσεις εκεί, να είσαι φίλος της καρδιάς.. Φίλοι καρδιάς, καρδιακοί φίλοι.. Όμορφο ε?

 ''Το πιο απλό'', σου απαντώ. Το πιο απλό, μα και το πιο χρονοβόρο, αν μπορεί κανείς να αποκαλέσει βορά χρόνου το δόσιμο σε έναν άλλο άνθρωπο.

Να εξετάζεις τα μάτια μου, να ανιχνεύεις εκεί όσα δεν ειπώνονται με λέξεις...

Να με αγκαλιάζεις, χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσω...

Να θυμάσαι μικρές λεπτομέρειες απο πράγματα που κάποτε σου είπα οτι αγαπώ και να με εκπλήσσεις ευχάριστα, προσπαθώντας να τα κάνεις πραγματικότητα. Να ακούς τις γκρίνιες και τις ανασφάλειές μου με υπομονή και κατανόηση.

Να με επιπλήττεις με κίνητρο αγάπης, θέλοντας να με κάνεις καλύτερη...

Να αποφεύγεις την κολακεία...

Να είσαι εκεί για μένα, σταθερά, αμετακίνητα, να μην είναι ρευστή η παρουσία σου στη ζωή μου, να μην είσαι εδώ μόνο όταν έχεις ανάγκη να πάρεις, να είσαι εδώ γιατί πήρες απόφαση, γιατί ανέλαβες την ευθύνη που συνεπάγεται το να είσαι δίπλα μου.

Να μην είμαι ένα χόμπι που θα σου περάσει, αλλα το σταθερό χέρι που κρατάς μέσα στο πέρασμα της ζωής.

Να μην ζητάς επιβεβαίωση του εγωισμού σου μέσα απο μένα, αλλα να δαμάζεις τον εγωισμό σου απο αγάπη για μένα.

Όλα αυτά αξιώνω εγώ να κάνω για την αγάπη σου. Κι αν η αγάπη αυτή καθρεφτιστεί και στα δικά σου μάτια, τότε τίποτε και κανείς δεν θα σε βγάλει απ'το περιβόλι της καρδιάς, φίλε μου καρδιακέ, καρδιακέ μου φίλε...

Υ.Γ. Για όλους αυτούς που πληγώθηκαν απο την φιλία, αλλά ποτέ δεν έπαψαν να πιστεύουν σε αυτή.

Σ.