Φέρω...εμένα!

Με αφορμή μία παρότρυνση για ανάρτηση...

Tο άκουσμα αυτού του τραγουδιού στο αυτοκίνητο, ερχόμενη για δουλειά...

Χαζεύοντας το χάραμα...

Χαζεύοντας την Άνοιξη,

που σήμερα κολυμπά ανάμεσα στον ήλιο και την μουντάδα του συννεφιασμένου ουρανού...

Δεν θέλω κανείς να περιμένει απο εμένα τίποτε άλλο, πέρα απο εμένα την ίδια...

Δεν κουβαλώ τίποτα άλλο στα μπαγκάζια μου παρά μόνο εμένα.

Φέρω μόνο τη Σταυρουλίτσα...

Οι τσεπούλες μου είναι άδειες...

Η βαλίτσα μου έχει μόνο αναμνήσεις, όνειρα και συναισθήματα...

 Δεν φέρω τίποτε άλλο. Τη Σταυρουλίτσα μόνο... ;-)
Σ.
''Look at me
There were more to see
There were more to be proud of..''

Στην αγκαλιά της Άνοιξης

Η Άνοιξη με τυλίγει, δροσίζει τα κενά, που αυλακώνουν παλιές πίκρες,

στης ψυχής επάνω την υδρόγειο..

Δρασκελίζει ποτάμια απο κρυστάλλινα δάκρυα καμωμένα,

ντύνει τον ουρανό με αστέρια-πυγολαμπίδες,

που παιχνιδίζουν, χτυπώντας τα διάφανα φτερά τους στου αγέρα μου το ανυπότακτο..

Κι είναι τόση η μαγεία,

να θωρείς τούτα τα αστέρια να τραμπαλίζουν στο μανδύα της ψυχής σου,

να καμώνουν σχηματα,

μορφές παλιών αγαπημένων, που χάθηκαν στης λήθης τους το έρεβος... 

Η Άνοιξη με τυλίγει ευωδίες, με ντύνει με το πέπλο της γαλήνης της το διάφανο,

έτσι που νοιώθω πως τίποτε δε μπορεί ν'ανταριάσει την ειρήνη ετούτη,

παρά μονάχα η γλυκιά αναστάτωση της ίδιας της Ομορφιάς.

Της άφθαρτης εκείνης ομορφιάς,

που αναλλοίωτη, γλιστρά μέσα απο τα κάδρα των εποχών και του αμείλικτου χρόνου

και κυλά αέναα μέσα στις φλέβες της πλάσης ολάκερης..

Κι ήρθε και πάλι η Άνοιξη

να με αδράξει στα δίχτυα της γαλήνης και της γλυκιάς αντάρας.

Γαλήνη κι ας όλα διαλύονται γύρω απο σένα αμείλικτα.

Κι έχει τόση γλύκα αλλιώτικη ετούτη η παράλογη εν θυέλλη γαλήνη...!

Ωσάν να στέκεσαι με το κεφάλι ψηλά,

το χαμόγελο κρεμασμένο στο μπαλκόνι της ψυχής σου,

και γύρω κατεδαφίσεις... Κατεδαφίσεις... Κατεδαφίσεις...

Αντάρα, σάμπως να θέλει η καρδιά να φτερουγίσει έξω απο του στέρνου σου τη θήκη,

να πετάξει ψηλά, να ενωθεί με της πλάσης την μεθυστική πνοή,

να γίνει χρυσό ηλιαχτίδας, που τρέχει ανάμεσα στα άγρια φυλλώματα,

να γίνει σπόρος που σπάει το χώμα και πρασινίζει κάτω απο το πέλμα σου,

να γίνει μπουμπούκι, να γίνει ανθός αμυγδαλιάς, κρεμασμένος στο σβέρκο της Ζωής...

Καρδιά σαν γλάρος που σκίζει τους αιθέρες...

Καρδιά σαν ψίθυρος που σε χαιδεύει...

Καρδιά σαν ουρανός... Καρδιά σαν φως... Καρδιά σαν ανθός...

Και οι γλυκές μουσικές να συνοδεύουν τον μεθυστικό χορό μου

πάνω στου σβέρκου της τις αυλακιές...

Η μουσική είναι το δοξάρι που λαξεύει τους ήχους της ψυχής...

Με ακούς; Το ακούς; Το νοιώθεις; Αφουγκράσου...!

Κι είναι οι ήχοι της αλλιώτικοι, απ'ό,τι έχεις γευτεί,

είναι χάδι τρυφερό, που παραμερίζει γλυκά τα κενά που αφήσαν οι θλίψεις του χθες,

έτσι που κοιτάς την πάλλουσα καρδιά σου να χορεύει ρυθμικά στής ψυχής τους ήχους,

έτσι που στέκεις μαγεμένος να κοιτάς, να την κοιτάς...

Να κοιτάς τα σημάδια που αφήσαν τα βήματα εκείνων που περπάτησαν μέσα της,

να χαϊδεύεις τα χνάρια που απόμειναν

και ένα γλυκό δάκρυ πλασμένο απο αγάπη και νοσταλγία να πέφτει πάνω τους,

να τα υγραίνει, να τα κάνει εύπλαστα, να ζωντανεύουν ξανά..

Να λες: Τίποτε δεν θα άλλαζα! Να λες: Ήρθε η Άνοιξη! 

Να λες: Έαρ μου γλυκύ..! Γλυκύ μου έαρ..!  

Σ. 

Φταίνε ή φταις;

Υπάρχουν άνθρωποι, που διαρκώς παιδεύουν τον εαυτό τους.
Επιλέγουν να δηλητηριάζουν την ψυχούλα τους, εμμένοντας στη λογική
οτι οι άλλοι γύρω τους είναι σκάρτοι, οι άλλοι τους πρόδωσαν, τους απογοήτευσαν,
τους έκαναν να νοιώσουν μόνοι, τους άφησαν πληγές...
Και είναι τόσο κρίμα να αναλώνουμε την ψυχή μας σε τέτοιου είδους σκέψεις...
Ας στραφούμε καλύτερα στο μέσα μας κι ας αρχίσουμε να ανιχνεύουμε τα δικά μας λάθη,
τις δικές μας ευθύνες, τις δικές μας αστοχίες.
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως καθήκον μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο...
Καθήκον μας είναι να αλλάξουμε τον δικό μας κακότροπο, εσώτερο κόσμο.
Αυτό είναι το αποφασιστικό, καταλυτικό βήμα για να αλλάξει ο κόσμος ολόκληρος.
Όταν κατανοήσουμε αυτή τη λεπτή διαφορά, θα μάθουμε να βελτιώνουμε τον εαυτό μας
και σιγά σιγά θα αρχίσουμε να βλέπουμε και τις σχέσεις με τους γύρω μας να βελτιώνονται.
Ας μην βάζουμε την ψυχούλα μας σε λαβυρίνθους αποδόσεως ευθυνών,
ας μην αφήνουμε πικρίες να μαραίνουν τα άνθη της καρδιάς μας...
Η ευθύνη κρύβεται μέσα μου!
Και όταν ρίξω τις παρωπίδες του εγωισμού μου,
μπορεί με έκπληξη να διαπιστώσω οτι άνθρωποι που πριν κατηγορούσα πως με πρόδωσαν,
αξίζουν την συγνώμη μου...

Σ.

Τί ζητάς φίλε της καρδιάς;

Ρωτάς τί ζητώ. Τί λαχταρά η καρδιά μου, για να μπεις μέσα της, να φωλιάσεις εκεί, να είσαι φίλος της καρδιάς.. Φίλοι καρδιάς, καρδιακοί φίλοι.. Όμορφο ε?

 ''Το πιο απλό'', σου απαντώ. Το πιο απλό, μα και το πιο χρονοβόρο, αν μπορεί κανείς να αποκαλέσει βορά χρόνου το δόσιμο σε έναν άλλο άνθρωπο.

Να εξετάζεις τα μάτια μου, να ανιχνεύεις εκεί όσα δεν ειπώνονται με λέξεις...

Να με αγκαλιάζεις, χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσω...

Να θυμάσαι μικρές λεπτομέρειες απο πράγματα που κάποτε σου είπα οτι αγαπώ και να με εκπλήσσεις ευχάριστα, προσπαθώντας να τα κάνεις πραγματικότητα. Να ακούς τις γκρίνιες και τις ανασφάλειές μου με υπομονή και κατανόηση.

Να με επιπλήττεις με κίνητρο αγάπης, θέλοντας να με κάνεις καλύτερη...

Να αποφεύγεις την κολακεία...

Να είσαι εκεί για μένα, σταθερά, αμετακίνητα, να μην είναι ρευστή η παρουσία σου στη ζωή μου, να μην είσαι εδώ μόνο όταν έχεις ανάγκη να πάρεις, να είσαι εδώ γιατί πήρες απόφαση, γιατί ανέλαβες την ευθύνη που συνεπάγεται το να είσαι δίπλα μου.

Να μην είμαι ένα χόμπι που θα σου περάσει, αλλα το σταθερό χέρι που κρατάς μέσα στο πέρασμα της ζωής.

Να μην ζητάς επιβεβαίωση του εγωισμού σου μέσα απο μένα, αλλα να δαμάζεις τον εγωισμό σου απο αγάπη για μένα.

Όλα αυτά αξιώνω εγώ να κάνω για την αγάπη σου. Κι αν η αγάπη αυτή καθρεφτιστεί και στα δικά σου μάτια, τότε τίποτε και κανείς δεν θα σε βγάλει απ'το περιβόλι της καρδιάς, φίλε μου καρδιακέ, καρδιακέ μου φίλε...

Υ.Γ. Για όλους αυτούς που πληγώθηκαν απο την φιλία, αλλά ποτέ δεν έπαψαν να πιστεύουν σε αυτή.

Σ.

Οι 11 ερωτήσεις της nin@s

Η nin@ με κάλεσε να απαντήσω σε 11 ερωτησούλες, τις οποίες βρήκα πολύ ιδιαίτερες και με μεγάλη μου χαρά αποφάσισα να απαντήσω στο κάλεσμά της.

1.Ποιό είναι το πρόσωπο που άλλαξε τη ζωή σου ριζικά?

Ένα ξωτικό, που έφερε πολλά και πήρε πολλά, χωρίς όμως νομίζω να έχει την πρόθεση... Σίγουρα πάντως είναι ένα αξιαγάπητο ξωτικό, και του αξίζουν τα καλύτερα. Αν μια μέρα τα βρεί, θα ήθελα να το δω ευτυχισμένο και να γεμίσω απο χαρά... :-)

2.Αξίζει να παλεύεις για μια αγάπη?
ΠΑΝΤΑ!!! Αρκεί να είσαι προετοιμασμένος, οτι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φας τα μούτρα σου.. Ακόμη κι έτσι όμως, αξίζει...!

3.Τι είναι αυτό που δεν μπορείς να συγχωρέσεις?
Το μέτριο δόσιμο, την άχαρη συμπεριφορά απέναντι στην αγάπη. Αγάπα ολοκληρωτικά ή μην αγαπάς καθόλου.

4.Ποιό χρώμα βάζεις στις άσχημες στιγμές της ζωής σου?
Διάφανο. Πλήρης απουσία χρώματος.. Η αλλιώς, όλα τα χρώματα μαζί σε εναλλαγές. Για μένα ο πόνος κρύβει μαχαίρια, αλλα κρύβει και διαμάντια. Όλα μας βοηθούν να φτάσουμε στον εαυτό μας και να πλησιάσουμε τον συνάνθρωπο. Αν δεν πονέσεις, πώς θα αγγίξεις τον πόνο του άλλου;

5.Αν μάθαινες πως έχεις 24 ώρες ζωής τι θα έκανες?

Θα μάζευα τα αγαπημένα μου πρόσωπα, παρόντες και απόντες, θα πηγαίναμε σε μία παραλία, και θα περνούσαμε όλη τη μέρα αγκαλιά, ακούγοντας τα κύματα...

6.Ποιό είναι το πιο μεγάλο σου όνειρο?
Να μοιραστώ τη ζωή μου με έναν άνθρωπο, που θα με κοιτάει πάντα στα μάτια και θα κρατάει πάντοτε το χέρι μου.  Να δημιουργήσουμε μαζί μια μεγάλη, αγαπημένη οικογένεια με πολλά πολλά παιδάκια...! :-)

7.Τι σημαίνει άνθρωπος για σένα?

Άνθρωπος για μένα σημαίνει προσφορά. Άνοιγμα στον διπλανό και διαρκή, αέναη φροντίδα για κάθε τι ζωντανό γύρω του.

8.Αν μπορούσες να έχεις μια υπερφυσική ιδιότητα ποια θα ήταν και γιατί?
Θα ήθελα να μπορούσα να σβήσω τον φόβο των ανθρώπων απέναντι στην αγάπη. Για να μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αγαπούν άφοβα, άδολα, ανεπιτήδευτα, σαν μικρά παιδιά.

10.Ποιό τραγούδι σε χαρακτηρίζει?

- ''Ο ακροβάτης''

(Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά και ποτέ δε κλαίει..
Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό, πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι,

κόντρα στον καιρό.. Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς..)
- ''Wish you were here'' Pink Floyd

(How I wish you were here. We're just two lost souls, swimming in a fish bowl, Year after year,
Running over the same old ground. What have we found? The same old fears. Wish you were here..)

- ''No ceiling'' - Eddie Vedder
(Sure as I am breathing, Sure as I'm sad, I'll keep this wisdom in my flesh...Love has got No Ceiling)

11.Τολμάς ή δεν τολμάς?

Τολμάω, όταν αγαπάω αληθινά. Όχι όμως πέρα απο τα όρια, που νοιώθω οτι μου βάζει ο άλλος. Αν νοιώσω, οτι ο άλλος ανοίγεται στην αγάπη μου, τολμάω δίχως δεύτερη σκέψη.

Αν κάποιος άλλος θέλει να συνεχίσει, με μεγάλη μου χαρά..!

Χορδές..

Τα βήματά μου μικρά, δειλά,
να αφουγκράζομαι τον παφλασμό τους,

καθώς χύνονται
πάνω στην θάλασσα της ασφάλτου.. 

Βαδίζω,
μ'όλες μου τις αισθήσεις οξυμένες..

Ν'αφουγκραστώ τους ψιθύρους,
τα καλέσματα,
τους παράλληλους παφλασμούς
από βήματα γνώριμα...

Γιατί, όπου και να στρέψω το βλέμμα,
η Ποίηση μου σιγοψιθυρίζει:

Κάψε το περίβλημα, άνθρωπε,
λούσου του ωκεανού το απέραντο,
ενδύσου του δειλινού το έρεβος...

Πώς αλλιώς;

Πώς αλλιώς θες
τα κόκκαλα που σε βαστούν ακέριο,
χορδές λυγερές να γενούν,
χορδές ευλύγιστες,

να κυματίζουν
πάνω από τον κόσμο ετούτο
τον πεπερασμένο;

Κι αφήνεσαι να γενείς
από ένας σωρός κόκκαλα άκαμπτα,

μια χούφτα χορδές εύπλαστες,
συνταιριασμένες σε λύρα μελωδική...

Η μια της άκρη ακουμπισμένη στη γης,
κι η άλλη χαμένη στων αστεριών τη μέθη...

Στης Ποίησης τα ακροδάχτυλα,

να τεντώνεσαι και να χαλαρώνεις
στη φούχτα της παλάμης της,

να σε αγγίζει άλλοτε απαλά,
άλλοτε βίαια..

Και γίνεσαι μουσική,
ξεχύνεις νότες,
μαγεύεις τον ήλιο,
ανταριάζεις τη θάλασσα,

γεννάς κύματα, γεννάς αστέρια, γεννάς φως~!

Και δεν σε νοιάζει αν οι χορδές σου σπάσουν,
διόλου δεν σε νοιάζει πια...

Γιατί όλα πια, είναι Ποίηση...

Σ.

Καθαρή αρχή..

Είναι πανέμορφο να αισθάνεσαι αυτή την διαπεραστική απεραντοσύνη της ζωής,

που απλώνεται μπροστά σου, γύρω σου, μέσα σου...!

Λυτρωτική δύναμη απο τα τραύματα που επουλώθηκαν,

μα άφησαν απέραντη γνώση και πολύτιμα μαθήματα πίσω τους,

καθαρμένη απο παράπονα και κακίες, σε ειρήνη με τον εαυτό σου και τους γύρω σου,

πλήρως συνειδητοποιημένη για το μονοπάτι που θέλεις ν'ακολουθήσεις

και τον ρυθμό που θέλεις να κρατήσεις στην πορεία σου...

Όταν απαλλαγεί κανείς απο φορτία παρελθόντος

(οι άνθρωποί σου δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ φορτίο,

κι ας ήταν η πηγή των δυσκολιών σου, κι ας μην βρίσκονται δίπλα σου,

είναι οι  καταστάσεις, αυτές που εγκλωβίζουν τον άνθρωπο..),

κερδίζει κάτι το ανεκτίμητο:

είναι απόλυτα ελεύθερος να τα κάνει όλα πάλι απο την αρχή!

Μια καθαρή αρχή, λουσμένη στο φως!

Και έτσι ξαφνικά νοιώθεις την ακατανίκητη ανάγκη να αγκαλιάσεις ολόκληρη την πλάση..!

Και κλείνεις και πάλι το μάτι στην ζωή...

Σ.

Αρκεί κι αυτό...

Μπορεί να αγαπάμε με όλη μας τη δύναμη τον άνθρωπο που στέκεται απέναντί μας...
Μπορεί πράγματι να τον αγαπάμε ανόθευτα, ειλικρινά... 

Με όλα τα λάθη και τις αδυναμίες που συνοδεύουν την ανθρώπινη φύση μας... 

Μπορεί την αγάπη αυτή να την δείχνουμε με κάθε τρόπο, με όλη μας την γλυκύτητα, 

με όλη της διανοίας και της ψυχής μας την θέρμη... 

Μπορεί όμως ο άνθρωπος που αγαπάμε να μην είναι έτοιμος να δεχτεί την αγάπη αυτή...

Μπορεί ακόμη να μην δει ποτέ την αυθεντικότητα των συναισθημάτων μας...

Να μείνουμε στο μυαλό του ως κάτι αδιάφορο,  ή ακόμη ως κάτι ψεύτικο...

Ψεύτικο , ναι, μπορεί ακόμη κι αυτό...!

Δεν χρειάζεται να λυπούμαστε γι'αυτή την άδικη υστεροφημία,  

με την οποία μας στολίζουν ενίοτε οι αγαπημένοι μας...

Το είπαμε... Ο άνθρωπος δεν είναι πάντοτε έτοιμος να δεχτεί την αγάπη...

Ο άνθρωπος συχνά παγιδεύεται σε λαβυρίνθους...

Η αγάπη όμως που δώσαμε θα φωλιάζει πάντοτε μέσα του, ανεπαίσθητα, αθόρυβα, άδηλα, 

να φωτίζει τις σκιερές γωνιές της ψυχής του...

Κι ας μείνουμε στο έξω του μυαλό ως κάτι κάλπικο.

Αρκεί που εμείς ξέρουμε...

Αρκεί που εμείς βιώσαμε με αυθεντικότητα την αγάπη μας  για εκείνον...

Αρκεί κι αυτό...
Σ.

Υ.Γ. Ένα μεγάλο, γλυκό χαμόγελο σε όλους/ες! Μην στενοχωριέστε!

Ό,τι και να σας βασανίζει, θα περάσει... Και θα'ρθει η Άνοιξη και πάλι...! :-)

Μάθημα σεβασμού

Ένα μάθημα, για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σεβόμαστε τις επιλογές των ανθρώπων που αγαπάμε.. Ακόμη κι αν οι επιλογές τους κάποιες φορές μας πληγώνουν...

''-Πήγαινε καλέ μου.
-Δηλαδή δεν με αγαπάς;
-Σ'αγαπώ πάρα πολύ.
-Θέλεις να φύγω;
-Καθόλου..!
-Δεν πονάς;
-Πονάω.
-Τότε γιατί δεν κάνεις τίποτα;
-Κάνω...!
-Τί;
-Σε σέβομαι! Αν μπορείς να κοιτάξεις τα μάτια μου που είναι δακρυσμένα, αν μπορείς να δεις την καρδιά μου πόσο σ'αγαπά...! Aλλά όλα αυτά τα βάζω μετά από την δική σου ελευθερία. Πάνω απ'όλα εσύ. Εσύ τί θέλεις..Θέλω να κάτσεις κοντά μου επειδή μ'αγαπάς. Κάνε τις επιλογές σου. Εγώ θα είμαι πάλι μαζί σου κι ας είσαι μακριά.
-Μα πώς θα'σαι μαζί μου; Εγώ φεύγω! Εσύ τί θα κάνεις;
-Θα'μαι μαζί σου!
-Μα πώς θα'σαι μαζί μου; Αφού τώρα στρίβω στο δρόμο στο βάθος και χάθηκα πια.
-Θα'μαι μαζί σου. Εγώ θα'μαι μαζί σου. Γιατί εγώ θα σ'αγαπάω. Θα'μαι εδώ, αλλά θα'μαι εκεί. Θα'μαι απαλά. Δεν θα'μαι καταπιεστικά, ούτε ενοχικά, να σε πνίγω στις ενοχές, αλλά με απεριόριστο σεβασμό, με τεράστια υπομονή και πολύ μεγάλη αγάπη. Θα σε κυκλώνω, θα σε περικυκλώνω με την αγάπη μου... Μα εσύ θα είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος να ζήσεις τη ζωή σου μακριά από μένα...''

Μπορούμε να το κάνουμε αυτό;;;
Να περικυκλώνουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, να το τυλίγουμε στην προσευχή μας, δίχως να καταπιέζουμε..; Να το αφήνουμε να ακολουθεί τα μονοπάτια που επιθυμεί, χωρίς να του κλείνουμε τους δρόμους; Ακόμη κι αν οι δρόμοι αυτοί οδηγούν μακριά από εμάς...
Ας ζητήσουμε συγνώμη σε όλους τους δικούς μας ανθρώπους, για την ανεπάρκειά μας στην αγάπη. Στους παρόντες και στους απόντες. Κι αν κάποιος δικός μας άνθρωπος, έρθει με μία τέτοια συγνώμη μπροστά μας, ας του απαντήσουμε με μία αγκαλιά..Η ζεστή αγκαλιά κάνει θαύματα..!
Να είστε όλοι καλά!

Συντροφιές

Θα συντροφεύεις πολλούς αιώνες ακόμη τους βηματισμούς μου πάνω στο μετέωρο της ζωής ..? 

Μέρες αμέτρητες θα χαράξουν και θα σβήσουν στου δειλινού την απόχη, με σένα αγκιστρωμένο πάντοτε πάνω στου σβέρκου ετούτου την καμπύλη ...? 

Εσύ,  

που τριγυρνάς, ψάχνοντας σκονισμένη αστερόσκονη και έκπτωτους αγγέλους, 

εσύ, 

που όλο μου φεύγεις κι όλο πάνω μου γαντζώνεσαι, στην αγκαλιά μου, σαν μικρό παιδί... 

Πόσους αιώνες ακόμη θα αιωρούμαστε, ο ένας ακουμπώντας στη ράχη του άλλου , 

μα ποτέ αντικριστά, ποτέ κατάματα; 

Στην ακρούλα, εκεί, στην κορφή απ'τ'ακροδάχτυλά σου, μία σταγόνα έγνοιας ακούμπησα. 

Σαν κοιτάξεις, θα δεις τα μάτια μου ν'αντανακλούν ωκεανούς φροντίδας για σένα. 

Ρίξ'τη στη βροχή να χαθεί στο άσπιλο του νερού, ή, πιες την. 

 Μην σε κάψει μονάχα.

Βρέχει φωτιές απόψε, μικρέ μου ιχνηλάτη... 

Αγαπιόμαστε αφού...

Σ.

Γαλήνη

Λέω πως είναι τούτες οι μέρες, γαλήνιες μέρες, γεμάτες σκέψεις λευκές, καθαρές, πλήρεις ομορφιάς και μιας γλύκας, που ρέει απο μέσα μου και σκορπίζει παντού.. Κάπως έτσι νοιώθω τελευταία. Κι όμως, καμία έξω μου αλλαγή δεν έφερε τούτη τη γαλήνη , που βιώνω τόσο αναπάντεχα στη ζωή μου. Όλα κυλούν με τον ίδιο τρόπο, τον αργόσυρτο, τον ράθυμο, κι εγώ βαδίζω πάνω στου χρόνου το πέρασμα και ιχνηλατώ πάνω στις στροφές του, ψάχνοντας να δω τα γδαρσίματα, που αφήσαν πίσω τους τα απότομα φρεναρίσματα των προηγούμενων, των πρότερων περαστικών..

Τόσο καιρό μάκραινα τα μαλλιά μου, τα άφηνα να με τυλίξουν, να με αγκαλιάσουν, να γίνουν χερούλια να πιαστεί απο πάνω τους η ελπίδα, να την σύρω μαζί μου, να την φέρω μέσα μου και να την αιχμαλωτίσω...όσο πιο βαθιά, τόσο πιο καλά... Μα, ήρθε η γαλήνη... Τόσο αθόρυβα, τόσο αναπάντεχα, να μου ψιθυρίσει, πως, τίποτε δεν έχω ''ανάγκη'', τίποτε έξω απο μένα. Πως όλα βρίσκονται κρυμμένα εδώ μέσα, πως είμαι αυτάρκης μέσα στην ένδειά μου. Και έκοψα τα μαλλιά μου. Γιατί δεν είχα ανάγκη πια να αγκιστρωθεί πάνω τους καμία ελπίδα. Άρχισα να τα ψηλαφώ, κι ένοιωσα στιγμιαία, πως κάτι λείπει, κάτι πολύτιμο, κάτι αγαπητό, μα μέσα σε όλες αυτές τις απώλειες του περασμένου χρόνου, τί θλίψη να μου προκαλέσει κάτι τόσο ελάχιστο; Σαν ζήσεις μεγάλες θλίψεις, οι μέτριες σου είναι τόσο ασήμαντες, που προσπερνούν σαν κρύο αεράκι.

Ξυπνώ το πρωι, κοιτώ τον ουρανό και αφήνομαι στη σαγήνη της ομορφιάς του. Η φύση έγινε γλυκιά μου συντροφιά, τροφοδοτεί τον αφελή συναισθηματισμό μου με ρομαντισμούς, που κάθε άλλος θα περιγελούσε. Οι προσευχές μου γλύκαναν κι αυτές πολύ, χώρεσαν πιο πολλούς, κι η εικόνα του Χριστού με κοιτά πιο γλυκά, με ποτίζει γαλήνη ανείπωτη... Και η αγάπη μου για τους απόντες, κι αυτή, ολοένα μεγαλώνει...
Σ.

Με αφορμή της ''γιορτής''

Είναι πολύ όμορφο να έχεις κάποιον να προσέχεις, να αγαπάς... Μιλώ για την ιδιαίτερη εκείνη σχέση ανάμεσα σε δύο ψυχές, που κοιτούν η μία την άλλη απευθείας μέσα στο πυρήνα της ύπαρξής τους. Είναι τόσο όμορφο να έχεις κάποιον να σκέφτεσαι, να φροντίζεις, να αγαπάς, να αγωνιάς για αυτόν, να προσπαθείς να φέρεις το χαμόγελο στα χείλη του κάθε φορά που είναι κατσούφης, να είσαι εκεί να ακούς την γκρίνια του, όταν είναι αγχωμένος, να τον προσγειώνεις, όταν ενθουσιάζεται με το παραμικρό, να είσαι μια ανοικτή αγκαλιά, μια αστείρευτη πηγή έγνοιας και φροντίδας, κάθε μέρα της ζωής του.

Μα είναι εξίσου όμορφο να νοιώθεις κι εσύ ο ίδιος αυτή τη φροντίδα, αυτή την αγάπη, απο μάτια αγαπημένα. Να νοιώθεις πως κάποιος εκεί έξω σε σκέφτεται, σε αγαπά και θέλει να σε δει χαρούμενο. Πως έχεις κι εσύ να λαμβάνεις αγάπη με αυτόν τον ιδιαίτερο, ξεχωριστό τρόπο, που μόνο δυο ψυχές ενωμένες με τα φτερά της αγάπης μπορούν να βιώσουν. Κάποιον να σε σκέφτεται και να τον σκέφτεσαι... κάποιον να σε αγαπά και να τον αγαπάς. Κάποιον να ξυπνά το πρωϊ και να είσαι η πρώτη σκέψη του... Υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος απο αυτόν;

Με αφορμή λοιπόν τη σημερινή ''γιορτή'', η οποία δεν είναι τίποτε παραπάνω παρά μια υπενθύμιση, εύχομαι σε όλον τον κόσμο να βιώσει σήμερα, και κάθε μέρα, αυτή τη γλυκιά φροντίδα, με τρόπο αμοιβαίο και ουσιαστικό, όπως αρμόζει στις ψυχούλες μας.. :-)

Σ.

Το παιδί μέσα μας

Τελευταία έχω αρχίσει να παρατηρώ ακόμη πιο έντονα το κάθε τι γύρω μου. Παρατηρώ με όλες τις αισθήσεις μου οξυμένες, σαν να ανακάλυψα ξαφνικά οτι ακούω, βλέπω, οσφρίζομαι, ψηλαφώ...  Παρατηρώ και ανακαλύπτω θαύματα και μυστικά, απο πάντα απλωμένα μπροστά στα μάτια της ψυχής μου, αόρατα μέχρι σήμερα, αδιάφορα, θολά... Μα ξάφνου, νοιώθω σαν να έπεσαν απο τα μάτια μου τα λέπια της αδιαφορίας, της εθελούσιας τύφλωσης, και βρίσκουν όλα μαγικά την θέση τους στα δώματα της ψυχής μου. Όλα τούτα τα ξενιτεμένα θαύματα, επιστρέφουν στην αρχέγονη πατρίδα τους, πανηγυρίζουν την επιστροφή απο την χώρα της πρόσκαιρης λήθης, στην χώρα της ψυχής.

Τα βήματά μου με οδήγησαν και πάλι στο απόμερο εκκλησάκι.Φάνταζε τόσο αυτάρκες, τόσο όμορφο μέσα στον πλούτο της σιγής του, μέσα στην πληρότητα της ερημιάς του... Περπάτησα με βήμα αργόσυρτο, σχεδόν τελετουργικό στην μικρή αυλή, άγγιξα ελαφρά, ωσάν να ψηλαφίζω στα χέρια μου το πιο ιερό πράγμα στον κόσμο, την ξύλινη πόρτα, μπήκα στο εκκλησάκι το φωτισμένο μονάχα απο το ημίφως του μικρού καντηλιού, και στάθηκα στη γωνίτσα να παρατηρώ... Κόσμος πηγαινοερχόταν, ένα κουρασμένο γεροντάκι, μία κυρία τυλιγμένη στο ακριβό παλτό της, μία έφηβη κοπέλα, σχεδόν λαχανιασμένη, τρέχοντας να προλάβει τις υποχρεώσεις της ημέρας, αγωνιώντας να προλάβει να χωρέσει στην τρέλα της ημέρας, λίγες στιγμές ομορφιάς και αθανασίας..

Κόσμος να έρχεται, κόσμος να φεύγει κι εγώ να παρατηρώ... Όλες αυτές οι μορφές, που μπαίνουν με λαχτάρα να σπάσουν την απόλυτη σιγή σε τούτο το μικρό, απόμερο εκκλησάκι, έχουν στα πρόσωπά τους ένα μικρό παιδί. Μπορούσα να το δω καθαρά να ξεπηδά μέσα απο τα σκληρά χαρακτηριστικά του ''εξημερωμένου'' πια ανθρώπου, που ερχόταν να αναπαυτεί για λίγες στιγμές στην άκρη ετούτη. Και τότε συνειδητοποίησα πως όλοι μας, κάθε άνθρωπος, είναι αυτό το μικρό παιδί, που κάνει όνειρα, που σκοντάφτει και βάζει τα κλάματα, που ξανασηκώνεται και συνεχίζει με πείσμα να προσπαθεί ξανά και ξανά, που κάνει νάζια, που πεισμώνει και μένει με τα χέρια σταυρωμένα και τα φρύδια συνοφρυωμένα κάποιες φορές, αν δεν γίνει το δικό του, που λαχταρά μέσα στην ψυχούλα του το θαύμα, την ομορφιά, το ανεπιτήδευτο, το καθαρό...

Κάποιοι άνθρωποι έχουν κρατήσει στην επιφάνεια αυτό το παιδάκι, και κοιτώντας τα μάτια τους, αναγνωρίζεις αμέσως αυτή την αθωότητα, αυτή την γλυκιά μέθη της απόλυτης εμπιστοσύνης στην καλοσύνη και στην αγάπη των άλλων, κι ας βλέπουν μαχαίρια στα θηκάρια των ανθρώπων που πλησιάζουν.. Και είναι τόσο μεθυστική, ανεκτίμητη η εικόνα των ανθρώπων αυτών, που κρατούν στην επιφάνεια την παιδική τους ψυχή και βαδίζουν στην ζωή με την αγκαλιά τους πάντα ανοικτή, και τα όπλα τους πάντα στο έδαφος αφημένα...! Υπάρχουν όμως και εκείνοι, που μακιγιάρουν με όποιον τρόπο μπορούν την παιδική τους μορφή και προσπαθούν να προφυλάξουν την ψυχή τους, χτίζοντας τείχη, φορώντας μάσκες και εφευρίσκοντας άμυνες. Βάζουν στο θηκάρι τους τα όπλα του φόβου, της κακίας, της έπίθεσης, όπλα πάντοτε οπλισμένα, να σβήσουν πάση θυσία τα χνάρια του παιδιού που ζει,αναπνέει, ονειρεύεται και ελπίζει.. Μα το παιδί αυτό ξεπηδά πάντοτε, βρίσκει εξόδους, έρχεται στην επιφάνεια κάθε πονεμένης μορφής, απλώνει τα χέρια σε ανοικτή αγκαλιά και ζητά ξανά, όσα του αρνηθήκαμε.

Παρατηρώ, παρατηρώ και ακροβατώ πάνω στα υψωμένα χέρια, που απλώνει το παιδί στην ψυχή των ανθρώπων γύρω μου.. Ακροβατώ πάνω σε παιδικά χέρια, υψωμένα στο ουρανό, υψωμένα σε ικεσία, σε προσευχή, σε κραυγή πίστης, πίστης στην καλοσύνη, στην ατελεύτητη Αγάπη, στην  αιώνια ανοικτή αγκαλιά. Ένα μικρό παιδάκι μέσα σε κάθε ανθρώπινο βλέμμα... Και με αυτή την νέα αλήθεια, φυλαγμένη στο θηκάρι μου, απομακρύνομαι με δέος απο το μικρό εκκλησάκι και συνεχίζω να περπατώ στους δρόμους του κόσμου, ρίχνοντας το βλέμμα μου στα παιδικά μάτια, στα παιδικά πρόσωπα, του κάθε ανθρώπου γύρω μου, μέσα μου, μακριά μου... Και είναι τόσο όμορφη η εικόνα όλων τους..! Ακόμη και εκείνων με τα οπλισμένα όπλα... Γιατί πίσω απο την σκληράδα των χαρακτηριστικών, έμαθα πια, να αναγνωρίζω το μικρό παιδί μέσα τους... Και είναι ο κόσμος πια τόσο όμορφος, γεμάτος παιδικές ματιές, και αμόλυντα χαμόγελα...!

Σ.

Μην έχεις τις κλειστές σου

Χαμογελώ και σου στέλνω μια ζεστή αγκαλιά~!

Σε σένα, σε σένα, ναι, μην αναρωτιέσαι...!

Θα μου πεις, γιατί να το κάνω αυτό για σένα, που αλλού πια υφαίνεις τις μέρες της ζωής σου, 

με άλλους φίλους αναμετράς τις χαρές και τους πόθους σου... 

Γιατί σήμερα ξύπνησα και μία φωνούλα μέσα μου φώναξε πως πολύ σε αγαπώ, 

και θυμήθηκα την τραχιά, πρωτόγονη παιδικότητά σου, 

ήρθε αυτό το κατσούφικο παιδάκι να με ξυπνήσει με ένα γλυκό, σιωπηλό βλέμμα, 

μου τράβηξε τα σεντόνια, με σκούντηξε και μου άπλωσε το χέρι..

Σου στέλνω την αγκαλίτσα μου, με όλη μου την αγάπη!!!

Κι αν σήμερα ήταν λίγο κατσούφικη η μέρα σου, κι αν έχεις τις κλειστές σου, 

άκου αυτήν την εκπομπούλα και ίσως νοιώσεις την αγκαλιά μου να σε συντροφεύει 

και ίσως πεις πως δεν θέλεις να είσαι πια κατσούφης 

και πάρεις κάποιο φιλαράκι σου, να βγείτε βολτούλα, να γελάσετε μαζί, 

να μοιραστείτε τις στιγμούλες της ημέρας... :-)

Όταν έχεις τις κλειστές σου

Σ.

Το ''θέλω'' και το ''κάνω'' στο τώρα

Ηρθε νομίζω η στιγμή να μιλήσω για κάτι που πάντα γυροφέρνω,

κάνω ομόκεντρους κύκλους γύρω του, το σημαδεύω, αλλά ποτέ δεν το αγγίζω...

το κοιτώ μονάχα με την άκρη του ματιού μου.

Και μπορώ να το κάνω με χαμόγελο στα χείλη και αισιοδοξία, γιατί νομίζω πως  έχω φτάσει στο σημείο αυτό, που βλέπω την ζωή μονάχα ως δώρο.
Και δοξάζω τον Θεό, που είμαι υγιής.

Μιλώ για την ασθένεια. Για την ασθένεια που οδηγεί στην απώλεια της ανθρώπινης ζωής.

Πολλοί άνθρωποι έχουν ζήσει αυτή την απώλεια, έχουν ίσως βιώσει απο κοντά τον αγώνα κάποιου δικού τους ανθρώπου να κρατηθεί στη ζωή

και να ζήσει τις στιγμές που του έχουν χαριστεί, όσο πιο έντονα και ουσιαστικά γίνεται.

Και ίσως κάποιοι να έχουν ζήσει αυτή τη στιγμή του ''αποχαιρετισμού''.

Απο όλες τις στιγμές μιας τέτοιας δύσκολης  πορείας, η στιγμή του αποχαιρετισμού

φαντάζει στο μυαλό μου σαν ένας τεράστιος βράχος ακουμπισμένος στο στέρνο.

Πάντοτε η ζωή μας κάνει αλαζόνες...

Αλαζόνες οτι πάντα θα έρχονται κι άλλες, νέες ευκαιρίες, να μιλήσουμε, να λύσουμε τις διαφορές μας, να αγκαλιάσουμε, να πούμε αυτά που ποτέ δεν είπαμε.

Τί ανόητη η αλαζονεία αυτή της ζωής...!

Και είναι τόσο δύσκολο να αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, οτι δεν θα μπορέσει να ξανακάνει περίπατο στην θάλασσα με τον αγαπημένο του φίλο,

ούτε να γελάσει μαζί του και να τον πειράξει για τον περίεργο τρόπο που σουφρώνει τα χείλη του όταν πεισμώνει..

Αυτο το ''τελευταία φορά'', δεν το αντιλαμβάνεται ποτέ και το αφήνει να περνά, να κυλά, δίχως να κάνει και να πει όσα θα ήθελε να πει.

Το φέρει εκ των υστέρων σαν γλυκόπικρη ανάμνηση στο μυαλό του, μετανοιώνοντας:

''Ας είχα πει τότε, πόσο θα μου λείψει,

ας του είχα κάνει το χατήρι να πάμε σε εκείνο το γωνιακό μαγαζάκι με τα νόστιμα μεζεδάκια,

ας είχα παίξει εκείνο το ''θάρρος και αλήθεια'', που με προκαλούσε τόσες φορές να παίξουμε, όταν ήθελε να με ξεγελάσει να του μιλήσω...''

Τέτοιες κι ένα σωρό άλλες, παρόμοιες σκέψεις, γιατί πάντα σκεφτόμαστε οτι θα υπάρξει κι άλλη ευκαιρία, οτι η ζωή είναι άπειρη, οτι οι τσακωμοί και οι γελοίες διαμάχες μας είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο...

Τί χαζοί, μικροί άνθρωποι είμαστε κάποιες φορές...
Τί θα λέγατε να κάνετε όλα όσα θα θέλατε να κάνετε με τους αγαπημένους σας, όχι σήμερα,

αλλά ΤΩΡΑ; ;-)

Σ.

Ανεπίδοτες αφιερώσεις

Μέσα απο το αίμα γέννησα λευκό...!

Τούτο το λευκό που σε τυφλώνει, που επιβάλλει την απόλυτη σιγή, την γαλήνη του ήμερου πια αγριμιού, που το δάμασε ο πλάστης του.

Γαλήνη, νηνεμίες, σιγές, κενά γεμάτα πληρότητα...
Τα λόγια που γέννησα, οι σκέψεις, τα συναισθήματα που φύτεψα, άφησα να φαγωθούν απο τα ζιζάνια, απόμειναν μόνο κορμοί, για να ανθίσουν πάλι απ'την αρχή...

Αγόγγυστα, ασταμάτητα, να φυτρώνουν, να ανθίζουν πάλι απ'την αρχή...Ξανά και ξανά...

Να ανθίζεις μέσα στο απόλυτο λευκό, να κινείσαι μέσα στην απόλυτη ακινησία.

Απο τότε που άρχισα να ταξιδεύω μέσα μου μονάχα, κι έμεινα ακίνητη στην έξω μου ζωή, έκανα τα πιο μεθυστικά, τα πιο μακρινά μου ταξίδια.

Σου το'πα ηδη, δεν το'νοιωσες; Απο το αίμα, γέννησα το λευκό!

Είδα πως τούτο το παιδί, που όλοι γύρω μου ζητούσαν να αποδιώξω, είναι πιο δυνατό απ'όλου του κόσμου την αγριότητα..

Κι έκανα την παιδικότητά μου ουρανό με αστέρια.

Κι έκανα την αθωότητά μου θάλασσα απέραντη, γλυκιά, γεμάτη κύματα και αφρισμένες ακτές.

Κι όλα αυτά, όχι χάρη σ'εσένα. Όλα αυτά με αφορμή εσένα.

Γιατί τούτη τη τροχιά θα την έπαιρνα κι ας μην είχες ποτέ σου υπάρξει.

Αρκούσε μια υπενθύμιση μονάχα.
Σε έντυσα κι εσένα χρώμα λευκό, αμόλυντο, όχι το λευκό του αθώου, του αλάνθαστου,

του αγγελικού, αφου καμία αυταπάτη δεν άφησα ζωντανή,

μα το λευκό ετούτο της καρδιάς που πάλλεται ν'αγγίξει το φως!

Γιατί τέτοια καρδιά είσαι! Κι ας είναι στιγμές που βαθιά αμφιβάλλεις...

Έχω ακόμη ζιζάνια να με κατατρώγουν, όπως κι εσύ, όπως κάθε ανθρώπινη ψυχή ζώσα,

μα ο βαθύς, ακατέργαστος πόνος, δεν μπόρεσε να κάνει ανάπηρο το παιδί μέσα μου...

Παρά το γιγάντωσε, το απελευθέρωσε απ'τα σκοτάδια, οι πόρτες ξεκλείδωσαν, άνοιξαν διάπλατα,

τα μυστικά γίναν φωνές καθαρές, βγάλαν φτερά οι πεθυμιές...

Τούτες οι μικρές περγαμηνές του νου, 

σαν ξεδιπλώνουν μέσα στις ατέλειωτες βουές του γύρω μου κόσμου,

ανακουφίζουν το εντός μου, γιατί ξέρω πως δεν θα τις διαβάσεις ποτέ, μήτε ποτέ θα σε αγγίξουν!

Κι είναι γαλήνεμα ασύγκριτο τούτες οι αφιερώσεις οι ανεπίδοτες...
Σ.

Σήμερα σ'αγαπώ!

Σήμερα σ'αγαπώ, όχι αύριο! 

Πες τα ''σ'αγαπώ'' σου σήμερα, μην αφήνεις για αύριο, μην αναβάλλεις, μην δειλιάζεις! 

Γίνε θαρραλέος, γίνε άξιος του ήλιου που φωτίζει μέσα σου! 

Το σήμερα ανήκει στην Αγάπη, όχι το αύριο! 

Το αύριο δεν υπάρχει, είναι ακαθόριστο, είναι άμορφο, δεν έχει τίποτε να σου δώσει παρά μονάχα ελπίδα, ελπίδα που μπορεί να διαψευστεί... 

Το σήμερα, κι όχι το αύριο, ανήκει στην Αγάπη! 

Σήμερα σε αγαπώ. Σήμερα σε συγχωρώ. Σήμερα σε κλείνω νοερά μέσα στην αγκαλιά μου, χαϊδεύω τα μαλλιά σου με τη σκέψη και σου ψιθυρίζω ''σ'αγαπώ''! 

Και ξέρω, πως κάπου μέσα στην καρδιά σου κρύβεις και για μένα ένα σ'αγαπώ, μα το κρατάς πάντοτε για το αν, για το μπορεί, για το αύριο το ακαθόριστο, το άμορφο, για ένα αύριο που μπορεί να μην έρθει ποτέ. Μα της Αγάπης  της πρέπει το σήμερα, πάντοτε το σήμερα, που αν της το δώσεις, μπορεί να το κάνει για πάντα... 

Σήμερα, όπως και κάθε μέρα απο τότε που ανέτειλαν τα μάτια σου στην καρδιά μου,  σ'αγαπώ! 

Ας το πούμε όλοι σε αυτούς που αγαπάμε... Σήμερα! 

Σ.

Όμορφες αναμνήσεις

                                                                                 

 Μερικές από τις  πιο πολύτιμες αναμνήσεις της ζωής μου ... 

Μία νύχτα των παιδικών μου χρόνων στην κατασκήνωση, κάτω από τα αστέρια, να μοιραζόμαστε τα όνειρά μας.

Μια βόλτα στην αγαπημένη μου ακτή, ένα θλιμμένο, βροχερό σούρουπο.

Μία υπόσχεση αγάπης από κάποια λαμπερά μάτια, ένα βροχερό καλοκαίρι.

Ένα ολόκληρο βράδυ, στην παραλία, περιμένοντας την αυγή του ήλιου, με αγαπημένα μάτια.

Μια προσευχή, κάτω από τον έναστρο ουρανό, μαζί με αδέρφια ψυχής.

Μια συναυλία με πανσέληνο, κουρνιασμένη σε ζεστή αγκαλιά.

Μια ποδηλατάδα, με απρόσμενη παρέα, ένα σκυλίσιο φίλο. ;-)

Μια υποδοχή αγαπημένων φίλων στο αεροδρόμιο, μετά από μήνες απουσίας.

Όμορφο πράγμα οι αναμνήσεις...(?)

Σ.

Νενίκηκά σε...!

Κι όμως βγήκε αληθινό,

τούτο το μυστικό, 

χρόνια φυλαγμένο στου στέρνου το θηκάρι,

που δεν πρόδωσα ποτές,

ποτές δεν έπαψα να πιστεύω...

Ναι, η αγάπη ξεπερνά τα πάντα,

ζει, αντέχει, φυλά,

για πάντα...!

Πρόσεξε,

άνθρωπε του εύκολου, του βραχύβιου,

διόλου δεν μιλώ για το αίσιο τέλος

που βάνεις στο νου σου.

Εγώ μιλώ για την αγάπη την ρέουσα,

που αέναα κυλά,

πάνω και πέρα απο του κόσμου τούτου τις υφές.

Για την αγάπη ετούτη, που χρεία δεν έχει καμιά,

στάλα αγάπης να αντιλάβει.

Που πάντα πιστεύει,

όσες ασχήμιες κι αν ξέβρασε το κύμα της καρδιάς σου.

Που πάντα υπομένει.

Που ενδύεται το ρούχο της πληρότητας,

κι ας μην έγινε ποτές το δύο ένα.

Και μια τέτοια αγάπη,

που έκανε τον κύκλο αυτό της θλίψης, της χαράς,

του ανείπωτου και του ανεξίτηλα ειπωμένου,

του πόνου και της λήθης,

καμία πλήρωση δεν ποθεί πια, καμιά επιστροφή,

γιατί βιώνει μέσα απο το άυλο, την ίδια την αθανασία.

Ποτέ να μην ρθεις, πάντα εδώ ζεις,

βιώνεις και βιώνεσαι.

Νενίκηκά σε!

Εκκρεμότητες αγάπης

Περπατούσα στο βουνό, και παρακολουθούσα τα σπουργίτια, που κούρνιαζαν στην αγκαλιά των δέντρων... Πόση ομορφιά, Θεέ μου, πόση γαλήνη, πόση σοφία χυμένη στην αγκαλιά του Ανθρώπου... Κι ένοιωσα μιαν ευθύνη. Την ευθύνη του ανθρώπου απέναντι σε τούτη την ομορφιά. Τα χειμωνοπούλια να πετούν ανάμεσα στα δέντρα, να ταράσσουν τις φυλλωσιές, να χτίζουνε ψαλμούς, να γεμίζουνε τον γκρίζο ουρανό με μαύρα στίγματα, κι ως απλώνονται, τόσο να κουρνιάζουν μέσα μου οι σκέψεις...

Ξέρεις τι λέω; Λέω πως χάσαμε την ευτυχία τούτη που'χουνε τα χειμωνοπούλια, να πεταρίζουν όλα μαζί σαν μια ψυχή, κομματιασμένη, κι όμως αδιαίρετη, στ'ουρανού την απεραντοσύνη. Πώς γίναμε έτσι ξένοι, αδερφέ μου; Πώς χάσαμε το βλέμμα του ανθρώπου δίπλα μας, απέναντί μας, μέσα μας...; Θα πεις, πως έτσι είναι η ζωή, χάνονται οι άνθρωποι, άλλοι χάνονται κι άλλοι ανταμώνουν, και πώς να πάψεις τούτη τη ξέφρενη κούρσα της βιωτής; 

Ανασυντάσσω την σκέψη μου και σκέφτομαι τούτο: πως, αν την ρώτα τούτη να σταματήσει δεν μπορεί ο άνθρωπος, μπορεί ωστόσο τη σφραγίδα του να βάλει σε κάθε καρδιά, σε κάθε αδερφό του, που κινά για άλλον δρόμο.. Κοίτα τον άνθρωπο που αποχωρίζεσαι στα μάτια, στόχευσε κατάστηθα με της ψυχής σου τα λόγια, και μίλα του για την αγάπη που φορτίζει το πρόσωπό του μέσα στην καρδιά σου. Κάνε στην άκρη τους εγωισμούς και την πίκρα, και μίλα του με λόγια ψυχής.

Μην τον αφήνεις να απορεί, να αμφιβάλλει αν ποτές υπήρξε κάτοικος της καρδιάς σου. Αποχαιρέτα με αγάπη, αποχαιρέτα με θάρρος, γλυκέ μου άνθρωπε, και μην εγκαταλείπεις άχαρα το κοινό κάδρο της πορείας σου μαζί του, αφήνοντας πίσω σου ερημιά, σκληρότητα, ερωτηματικά... Κάθε άνθρωπος αξίζει τούτη τη γαλήνη. Κι αν ακόμη πέρασε καιρός, μη διστάσεις ... Γιατί η ζωή είναι τόσο μικρή και ποτέ κανείς δεν ξέρει αν αύριο θα μπορέσει να πει, όσα ποτέ δεν είπε... 

Κατάματα και καθαρά...

Σ.

Οι άνθρωποί μου...

Οι άνθρωποί μου, είναι της ψυχής μου οι δροσοσταλίδες. Άλλοι με βοήθησαν να βγάλω φτερά και να πετάξω, άλλοι μου έκοψαν αυτά τα φτερά και με άφησαν να πέσω απότομα στη γης.. Άλλοι φύσηξαν ούριους ανέμους στα πανιά μου κι άλλοι ρούφηξαν στα σπλάχνα τους τους αγέρηδες και μ'αφήσαν να επιπλέω πάνω στο κύμα της θαλάσσης μετέωρη. Μα όλοι τους, το διάβα μου ανοίξαν, να περπατήσω πάνω στα χνάρια του κρυμμένου μου εαυτού, να τον ψάξω, τα σημάδια του ν'ακολουθήσω.

Όλους τους ανθρώπους μου τους αγαπώ, γιατί ήταν περιστέρια, αγγελιοφόροι του Θεού,  μηνύματα κουβαλούσαν στη φτέρνα τους δεμένα, να μου θυμήσουν, να με αφυπνίσουν, τις χαραυγές, τα δειλινά, να προϋπαντήσουν. Άλλοι τους φύγαν μακριά, μακριά τους ξέβρασε το κύμα, κι άλλοι απόμειναν εδώ, βράχοι ολόρθοι, γενναίοι, δυνατοί, να φωτίζουν, φάροι ακοίμητοι, της ψυχής μου τα πελάγη.  Κανείς τους δεν περισσεύει στη ζωή μου, κανένα τους δεν θ' άλλαζα, ούτε κι εκείνους που πόνεσαν την ψυχή μου, ούτε κι εκείνους που τους γοήτευσε η φυγή...

Οι άνθρωποί μου στέκουν όλοι τους ολόρθοι στης ψυχής το μανουάλι. Το φως τους πάντοτε κρατώ άσβεστο, τους αγκαλιάζω, τους πονάω, τους μετρώ στου ωκεανού μου τις πολύτιμες ακτές, πάντοτε απο τη καρδιά περνούν και τους κερνώ ένα καρδιοχτύπι γιομάτο αγάπη και στάλες έγνοιας άσβεστης. Οι άνθρωποί μου... Γεμίζει η καρδιά μου μια γλύκα απέραντη στη θύμηση... Κι όσους είναι στης ζωής το μονοπάτι μου, συνοδοιπόροι πιστοί, όσους ποτέ δεν άφησαν το χέρι μετέωρο, τους ευγνωμονώ, κι αξιώνω απο τον Θεό να μου δώσει την δύναμη την αγάπη τους την άσβεστη ν'ανταποδώσω. Κι όσους πλήγωσαν την ψυχή μου, όσους με γέμισαν θλιβερές αναμνήσεις, όσους με εγκατέλειψαν, όταν ήμουν πεσμένη, ξέρω μέσα μου, πως είναι κι εκείνοι διαμάντια πολύτιμα στης ψυχής το περιδέραιο κι ανθρώπους μου πάντοτε τους καλώ.

Οι δικοί μου άνθρωποι, άσβεστα αστέρια...!

Σ.

Επίκτητες ατέλειες

Νομίζω, οτι είναι τίμιο να ξεκαθαρίσω πως κάθε άλλο παρά ''καλή και αγαθή'' είμαι, απο κάθε άποψη. Είναι καλό να γίνουν αυτές οι διευκρινήσεις, για να αποφευχθούν τυχόν παρεξηγήσεις. Κάνοντας αυτή τη καταγραφή, θέλω κι εγώ η ίδια να κοιτάξω την αλήθεια κατάματα και να πάρω τα μέτρα μου, μήπως και αξιωθώ να γίνω ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

Υπάρχουν στιγμές που αφήνομαι στο ψέμα των άλλων, απο φόβο να δεχτώ την αλήθεια. Άλλοτε πάλι χτίζω μόνη μου έναν ψεύτικο κόσμο, συνήθως ουτοπικό, και προσπαθώ να τον επιβάλλω στον εαυτό μου και στους άλλους γύρω μου. Φοβάμαι το άγνωστο, και συχνά αρνούμαι πεισματικά να προχωρήσω στο παρακάτω. Είμαι υποκρίτρια, γιατί υπάρχουν στιγμές, που αντί να ελέγξω τον εαυτό μου για τις κακότροπες συμπεριφορές και τα λάθη μου, προτιμώ να τον χαϊδεύω και να εθελοτυφλώ. Άλλοτε πάλι είμαι απάνθρωπα σκληρή με τον εαυτό μου, και τον υποβάλλω σε επίπονες και άσκοπες καταστάσεις, δεν τον υπερασπίζομαι, όπως θα έπρεπε, όταν έχει δίκιο, και αφήνω τους άλλους να τον ποδοπατούν.

Πάνω απ'όλα όμως, είμαι ένοχη, γιατί αγαπώ ατελώς, αγαπώ εγωιστικά, και σε καμία περίπτωση δεν δείχνω αντάξια της αγάπης, που ο Θεός απο μικρό παιδάκι με έχει διδάξει, αδικώντας τους ανθρώπους γύρω μου και αδιαφορώντας για την ουσία της ψυχούλας τους. Κάθε στιγμή της ημέρας, δείχνω ανάξια τούτης της αγάπης και κάθε στιγμή επαναλαμβάνω ξανά και ξανά αυτή την αδικία. Είμαι ένοχη, γιατί τα δώρα που μου χάρισε απλόχερα ο Θεός, εγώ τα άφησα ατελή, τα άφησα να μαραθούν, τα περιφρόνησα με τον χειρότερο τρόπο.

Γι'αυτό ζητώ συγνώμη σε όλους. Στον Θεό, που τον απογοητεύω καθημερινά, στους ανθρώπους που μου έστειλε ο Θεός να αγαπήσω και εγώ τους πλήγωσα ή τους άφησα να νοιώσουν μόνοι, και στον εαυτό μου, που τον αδικώ και τον αφήνω να αιωρείται στην απραξία και στην μετριότητα.
Μέσα απο την καρδιά μου, ένα ειλικρινές συγνώμη σε όλους.

Σ.

Στις χαραυγές της Λησμονιάς...

Θα δέσω τα ακροδάχτυλά μου στα φτερά  των πουλιών, 

στο άφατο να με αποδιώξουν,
σαν αποθυμήσω τις άκρες των βλεφάρων σου να ψηλαφίσω...

Στις ρίζες των βουνών θα βυθίσω τα πόδια μου , 

να μην κουνά απο δω η καρδιά ,
σαν θέλει στο στέρνο σου τους χτύπους να μερέψει...

Θα πλέξω τα μαλλιά μου γύρω απ'του ανέμου τις τροχιές, 

να στροβιλίζομαι στις τέσσερις άκριες του κόσμου ολάκερου,  

μη γενούν σκοινί, και κατεβώ στον γκρεμό της αγκαλιάς ετούτης. 

Πόση αγάπη κραυγάζει στις χαραυγές της λησμονιάς, καρδιά μου...

Σ.

Εκκωφαντική παύση

Μακάρι να πάψω να μιλώ μια μέρα.

Ν'ανοίξω το παράθυρο να μπει ο ήλιος να με τυφλώσει,

έτσι που να μην έχω ανάγκη να ρίξω εγώ φως μέσα απ'την ψυχή μου.

Ν'αφήσω ετούτο το φως να λιμνάσει μέσα της, να τη ζεστάνει...

Ξόδεμα, ξόδεμα αλόγιστο τούτες οι γραφές,

κι όσο οι εποχές περνούν το νοιώθω πιο καθάρια,

πως δεν της πρέπει της ψυχής τόσο να ξανοίγεται,

τόσο να ξεχειλίζει στον κάθε άγνωστο το μύρο της.

Mα σαν βρεθεί κανείς στο σημείο της εκκωφαντικής παύσης,

τα μονοπάτια του δυό μοναχά:

να γίνει κραυγή ή να μείνει βουβός.

Και η κραυγή ήδη έχει πάρει όλη τη φωνή μου,

και η σιωπή μου γνέφει συνομωτικά να την ακολουθήσω.

Σαν δεν ακούσεις ξανά την μιλιά μου μη φοβηθείς:

είναι η ώρα της σιωπής.
Σ.

Ωφέλιμες πορείες

Θα πάψω τα σημάδια σου να σβήνω απο τον ουρανό.

Κεντημένο αφού είσαι αστέρι στ'ουρανού μου το σεντόνι,

αφου κάθε πρωι που ξυπνώ κι ανοίγω το παράθυρο,

θα αχνοφωτίζεις, καλημέρα να μου λες,

αφου κάθε βράδυ θα περνάς απο την χαραμάδα,

να βρουν τον δρόμο, μην χαθούν τα όνειρά μου...

Πάνω στα ίχνη σου θα ακροβατήσω ξανά,

κοιτώντας με της καρδιάς μονάχα τις λυχνίες,

να σε νοιώσω όπως ποτέ κανείς,

να φτάσω ως εκεί που δεν τόλμησες ούτε εσύ να κοιτάξεις,

να αφουγκραστώ αυτά που σε κανέναν να πεις δεν μπόρεσες.

Δίχως μια σταλιά να κουνήσω απο δω, δίχως καν να υπάρχω, όπου υπάρχεις.  

Γιατί θέλω να διασχίσεις την ζωή ως κάποιος που αγαπήθηκε πολύ...!

Αυτό θα είναι το στερνό μου δώρο σε σένα...

Κι ούτε που θα το νοιώσεις, παρα μονάχα σαν μία ανεξήγητη θαλπωρή

κάποιες μοναχικές στιγμές μέσα στο στέρνο σου,

ή σαν έναν ολότελα απρόσμενο κόμπο συγκίνησης στο λαιμό σου.

Αυτό που δεν μου χάρισες ποτέ, αυτό που πάντα περίμενα να κάνεις,

την ιχνηλασία τούτη στα χνάρια της ψυχής, σου χαρίζω.

Ξεκινώ το ταξίδι μου... Πάνω στις γραμμές σου... Πατώ κι ακροβατώ... 

Σ.
Εικόνα απο nameliart ''Η επιθυμία''

Περίεργο αλήθεια...

Νομίζω πως υπάρχει μια λεπτή, διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ξέρω και στο νοιώθω, και είναι η καρδιά που κάνει την διαφορά. Δεν με ενδιαφέρει να γνωρίσω κανέναν κι ούτε κανείς θέλησα ποτέ να με γνωρίσει. Το μόνο που πάντοτε ήθελα είναι να νοιώσω και να με νοιώσουν. Και είναι περίεργο που αυτή ακριβώς η πραγμάτωση του ''σε νοιώθω'' οδηγεί στην απελπισία κι όχι στην πλήρωση. Γιατί, αν  γνωρίζα και δεν ένοιωθα, η απουσία θα σήμαινε απλώς το τέλος και θα σηματοδοτούσε τη συνέχεια. Τώρα ποιό τέλος, σε αυτό που συνεχίζει να βιώνεται και μέσα στην απουσία;

Περίεργο πώς αλλάζουν οι εποχές, μα κάποια πράγματα μένουν πάντοτε ίδια. Όσο σκληρό κι αν γίνει το περίβλημα, όσες πανοπλίες κι αν ντυθεί, το μέσα παραμένει πάντοτε ευαίσθητο, έκθετο... Άρα, ποιο το νόημα να σκληρύνει κανείς, αν η ουσία του παραμένει εύθραυστο μπουμπούκι; 

Περίεργο στ'αλήθεια πώς μπορεί να σε τσακίσει ένα φεγγάρι... Πώς μπορεί να διαπεράσει τις πανοπλίες... Περίεργο πώς μια αιώνια αισιόδοξη, μπορεί να βρει ξαφνικά στο μονοπάτι της αυτό το σηματάκι, που πάντα της αψηφούσε, αυτό το σηματάκι ''dead end''. Υπάρχει; Περίεργο, δεν ξέρω. Θα μείνω εδώ να δω αν θα βγει απο μέσα κανένα κουνελάκι ή ίσως κανένας νέος χάρτης, μιας κι ο παλιός  έβγαλε εδώ...

Μου μπήκε βέβαια μία σκέψη ''τρελή'', ''καχύποπτη'', μα σε κάθε περίπτωση οφείλει κανείς να εξετάζει τα απρόσκλητα... Μήπως, το πρόβλημα δεν είναι στο χάρτη, μα στην πυξίδα; Περίεργο, μα ακόμη εμπιστεύομαι την πυξίδα αυτή που με οδήγησε σε τούτο το αδιέξοδο. Λέω να την κρατήσω για την συνέχεια του δρόμου. Όταν βρω χάρτη... Αν...

Είναι περίεργο, μα μία φωνή μέσα μου σιγοτραγουδά: ''Σαν βρεις το μονοπάτι σου, τούτο το ''νοιώθω'' να το σβήσεις ποτέ δεν θα μπορείς...δεν θα μπορείς...δεν θα... μπορείς...?''
Περίεργο στ'αλήθεια πώς μπορεί να σε τσακίσει ένα φεγγάρι....

Σ.

.....................

Πραγματικά δεν ξέρω γιατί κάνω αυτή την ανάρτηση. Για κάποιον αδιόρατο λόγο, 

η εκτέλεση αυτή μου θυμίζει κάτι πολύ πολύ αγαπητό, που μου λείπει έντονα απόψε 

και το άκουσμα αυτού του τραγουδιού ανακουφίζει κάπως το αίσθημα αυτό. 

Ας είναι καλά, όπου κι αν είναι, κι ας μου λείπει τόσο...

Πνευματικά δικαιώματα Αγάπης κι όχι δικά μου...

Δεν γράφω γιατί θέλω καθείς να διαβάσει την σκέψη μου,

την τόσο ατελή και διαμελισμένη σε πεθυμιές και νοσταλγίες,

αγωνίες, μοιράσματα, ερωτήματα κι αναπόφευκτες απαντήσεις...

Δεν θέλω να δεις ως τα αβαθή βάθη της ψυχής μου,

με ενοχλείς, με ενοχλείς...

Και πάλι, λέω, κάποιος θα'θελα να με επισκεπτεί εκεί μέσα,

να δει τα χρώματα, να ακούσει τους ήχους, να αισθανθεί τις αφές...

Μεγάλο το δίλημμα, το ρίσκο μεγάλο...

Μα, απόψε το'νοιωσα, πως δεν γράφω για άλλο τίποτε,

παρά μονάχα για να βγάλω απο δω μέσα τ'απομεινάρια,

για ν'ακουμπήσω στιγμούλες το βάρος, να μπορέσω το επίλοιπο της μέρας μου να ζω...

Γραφώ εδώ, για να ζω εκεί έξω...

 Υπάρχουν μέρες που η καρδιά μου φουσκώνει απο ευτυχία,

αλαφρωμένη για λίγο απο το βάρος όλων αυτών που γεμίζουν το εδώ μέσα.

Και θα'ρθει κάποια αυγή που θα'ρθεις εδώ και θα ζητήσεις μερτικό...

Συγνώμη, καλό μου αστέρι, μα είναι αυτά, πνευματικά δικαιώματα Αγάπης...

Σ.

Διπλωμένα φτερά

Εσύ είσαι, εγώ είμαι.

τί είναι αυτό το άμορφο πλάσμα ανάμεσά μας;

 Μας αγγίζει θαρρώ,

προέκταση των δακτύλων μου θαρρώ,

προέκταση των δικών σου δακτύλων...

Θέλω να φύγουμε απο δω.

Εδώ δεν υπάρχουν χελιδόνια,

ποιός θα φέρει την Άνοιξη σε τούτη την άκρη του πελάγου;

Δεν έθρεψαν ακόμη τα φτερά μας...;

Δάκρυα τα πότισα και θαλασσινό νερό,

πρέπει να πετάξουμε, σου λέω,  μακριά απο δω...

Η ψυχή σου, ψυχή μου, η ψυχή σου...!

Ο άνεμος μου σφυρίζει τους οιωνούς...

Ας φύγουμε απο δω!

.................

Αργήσαμε, αγάπη μου,

πολυκαιρίσαμε στην άκρη ετούτης της σπηλιάς

ωσότου θρέψουν τα φτερά μας...

Τώρα πια... Εσύ ποιός είσαι...; Εγώ...; Εγώ ποιά είμαι; 

Αυτό το άμορφο πλάσμα λέγεται λησμονιά... 

Σ.

Άχαρες διδασκαλίες...

Μάθε με να κάνω την αγάπη ενθύμιο,

εσύ που ξέρεις να κάνεις τον ζωντανό παλμό παρελθόν,

εσύ που σφραγίζεις δωμάτια γεμάτα άστρα...

Πώς την ζηλεύω την δύναμή σου να προσπερνάς...

Κάποιες νύχτες κοιτώ το φεγγάρι και φοβάμαι θα σπάσει εύθραυστο γυαλί,

θα ξεχυθούν απο τα σπλάχνα του ωκεανοί τρυφερότητας για σένα...

Όσα σου ανήκουν καθρεφτίζονται στο φεγγάρι...

Κι έπαψα να το κοιτώ...

Απο τότε που το κοίταξα, ολόγιομο να καθρεφτίζει το πρόσωπό σου.

Και μιλούσα στο φεγγάρι ως να μιλώ σε σένα..

Μα το φεγγάρι θύμωσε με τούτη την ιεροσυλία...

Έσπασε μέσα μου η αντανάκλασή σου κομμάτια,

ξεχύθηκαν μέσα μου ωκεανοί τρυφερότητας...

Σκληρό φεγγάρι, άκαρδη εκδίκηση...

Μάθε μου την λήθη, καλέ μου,

μίλα μου σαν την βροχή, σαν λύτρωση, σαν προσευχή...
Σ.